Σε μια αφασιακή τηλεορασοεκπαιδευμένη κοινωνία, όπου ο τρόπος που λειτουργούν πολίτες και πολιτευμένοι για την άνοδο της ακροδεξιάς, θυμίζει την αντίδραση του χωριού όταν πλημμυρίζει η παράνομη χωματερή...

Πώς θα λειτουργούσαν τα δημοκρατικά μας ένστικτα αν θα έμπαινε στη Βουλή ένα κόμμα, μέτωπο κλπ, που θα έκλεινε το μάτι στους "αγωνιστές" της Marfin, του Αττικόν, του Πλιάτσικου, του Μπάχαλου κλπ,κλπ...;

Το σημερινό άρθρο θα έπρεπε να το είχα γράψει τέλος Μάρτη, αρχές Απρίλη. Τώρα είναι λίγο έψιμα αλλά όχι αργά. Πολλοί από εμάς λοιπόν τέλος Μάρτη, αρχές Απρίλη έως και τώρα ακόμα, ψάχνουμε να βρούμε ένα καλό φιντάνι για να φτιάξουμε το δικό μας μποστάνι, με πιπεριές, ντοματιές, αγγούρια, κολοκυθιές, πεπόνια, καρπούζια, ξυλάγγουρα, και ό,τι άλλο τραβάει η όρεξη του καθενός. Τα φιντάνια σήμερα τα προμηθευόμαστε από τα ανθοκομικά μαγαζιά-φυτώρια που και αυτοί με τη σειρά τους προμηθεύονται από μεγάλες μονάδες, που το ίδιο φιντάνι αγοράζεται και φυτεύεται σε όλη την Ελλάδα ίσως και όχι μόνο. Οι ανθοκόμοι της Αίγινας ξέρω πως φυτεύουν και τις δικές τους ποικιλίες που κράτησαν από τα περασμένα χρόνια ξέροντας ότι κάνουν προκοπή  στο νησί μας.

Αυτά σήμερα. Παλιά τί έκαναν;

Ανοίγω ένα θέμα το οποίο θέλει πολλές εφημερίδες για να γράψω αυτά που έχω ακούσει από τους παλιούς, αυτούς που ασχολούνταν με τη γη και δεν πρέπει να χαθούν. Από παλιά λοιπόν φύτευαν μποστάνια για τις ανάγκες του σπιτιού και κάποιοι επαγγελματίες για πούλημα. Τα καλύτερα και αποδοτικότερα μποστάνια ήταν σε όλα τα παράλια της Αίγινας, εκεί που τα ποτάμια με τις βροχές κατέβασαν ανά τους αιώνες χώμα-μπουχό από τα βουνά που το πέτρωμα τους ήταν μαύρο (μαυρόπετρα). Λίγο πριν τη θάλασσα λοιπόν φύτευαν τα μποστάνια. Σε όλα αυτά τα παράλια υπήρχαν πηγαδάκια για την προσωπική χρήση και μαγκανοπήγαδα που τα γύρναγαν ζώα για τη επαγγελματική χρήση. Πηγάδια, που αν και λίγα μέτρα από τη θάλασσα,  είχαν νερό άριστο για το μποστάνι. Σε πολλά από αυτά το νερό ήταν και πόσιμο. Μποστάνια έβαζαν και σε απομακρυσμένες περιοχές χωρίς νερό. Ξερικά τα έλεγαν. Μοσχοβόλαγε ο τόπος από τα ξερικά πεπόνια στον ήμερο πεύκο, μου είχε πει ο θείος μου ο Σπύρος ο Σπυροκόκορας. Θα ήταν κάπου το 1987, Αύγουστο μήνα, που είχα πάει με τους αδερφικούς μου φίλους Γκαρή και Πασπαλέγκο, βόλτα στο Σφεντούρι με τα σκυλιά. Είδα κάτι να πρασινίζει μέσα στην ξεραΐλα, και πήγα να δω τι ήταν. Ξερικά κολοκύθια έχει φυτέψει ο μπάρμπα-Σπυράκης ο Μπόγρης, μου είπε ο φίλος μου ο Πασπαλέγκος. Λαθούρι και αρακά ξερικά στην περιοχή του Σφεντουρίου, έσπερναν, αλώνιζαν, τσουβάλιαζαν και έρχονταν καΐκια από την Σαντορίνη τα φόρτωναν τα πήγαιναν στο νησί τους και τα έκαναν φάβα, οι σπόροι οι δικοί μας έκαναν καλύτερη φάβα από την δική τους, γι'αυτό έμπαιναν  στον κόπο και έρχονταν ως εδώ. Έτσι μου είχε πει ο μπάρμπα Νικολάκης, πατέρας του φίλου μου του Πασπαλέγκου.

Πολύ μεγάλο θέμα άνοιξα, όπως γράφω και στην αρχή, λέω όμως να μη γράψω άλλα στο σημερινό άρθρο μην το δείτε μεγάλο και βαρεθείτε να το διαβάσετε. Θα ακολουθήσουν και άλλα γιατί το θέμα είναι μεγάλο και θα χρειαστούν πολλά άρθρα.

Καλά να είσαστε

Καλή επιτυχία με τα μποστάνια μας.

Υ.Γ και αν δεν πετύχει το μποστάνι μας, δεν υπάρχει στεναχώρια έχουν απ' όλα τα είδη τα μανάβικα, μήπως η πρώτη φορά θα είναι?

Θέλαμε εκλογές!

Στις κρισιμότερες –ίσως- μετά τη μεταπολίτευση εκλογές προσήλθαμε την Κυριακή 6 Μαΐου. Εκλογές που προέκυψαν σχεδόν αποκλειστικά από την επιμονή (κατ’ άλλους veto) του κ. Σαμαρά να αναλάβει το κόμμα του αυτοδύναμα τη διαχείριση της κρίσης, κατ’ άλλους της χρεοκοπίας της χώρας, ακόμα κι’ αν αυτό σήμαινε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, όπως ο ίδιος άλλωστε είχε δηλώσει. Το ποια συγκεκριμένα μέτρα σωτηρίας πρότεινε στους κ.κ. Παπαδήμο και Βενιζέλο και αυτοί τα αρνήθηκαν δεν θα το μάθουμε ποτέ. Προσήλθαμε λοιπόν στις εκλογές και περιμέναμε όλοι (οι ψηφίζοντες βάσει κάποιας λογικής τουλάχιστον) να ακούσουμε και να διαβάσουμε συγκεκριμένες θέσεις και απόψεις. Ας μη σχολιάσουμε την ανυπαρξία γραπτών προγραμμάτων, που άλλοτε μοιράζονταν κατά χιλιάδες, αλλά την ανυπαρξία ουσιαστικού λόγου και διαλόγου από το κατ’ εξοχήν «λαϊκό» μέσο, την τηλεόραση, που έχει σχεδόν αποκλειστικά αναλάβει το «ζάλισμα» του μέσου ψηφοφόρου.

Εσείς με ποιους θα συνεργαστείτε;

Θα περίμενε κανείς αυτό που θα ερωτούσαν σχεδόν αποκλειστικά οι δημοσιογράφοι τους εκπροσώπους των κομμάτων, να ήταν τις προτάσεις τους για την αντιμετώπιση της κρίσης και –βέβαια- τις αντιρρήσεις τους στις προτάσεις των άλλων. Ματαίως. Καθόσον σχεδόν η μόνη ερώτηση που γινόταν, ήταν «εσείς με ποιους θα συνεργαστείτε μετεκλογικά;». Ερώτηση που γινόταν μονότονα επί εβδομάδες, δίνονταν οι ίδιες απαντήσεις αλλά οι δημοσιογράφοι ακούραστοι την επαναλάμβαναν στον επόμενο εκπρόσωπο του ίδιου κόμματος, μέχρι που να τελειώσει αυτό το «στρογγυλό τραπέζι» και να αρχίσει το επόμενο, με νέα φουρνιά εκπροσώπων, με τους οποίους ξανάρχιζε ο ίδιος κύκλος: «εσείς με ποιους θα συνεργαστείτε μετά τις εκλογές;». Αναζητούνται οι αφελείς που πιστεύουν ότι αυτό οφείλεται σε έλλειψη εφευρετικότητας των δημοσιογράφων (υπάρχουν βέβαια και λίγες εξαιρέσεις).

Παραδείγματα «απαγορευμένων» προεκλογικών ερωτήσεων

-Γιατί δεν έχει γίνει σχεδόν τίποτε, τουλάχιστον από το 2009, για να περιοριστεί η αισχροκέρδεια, την ύπαρξη της οποίας αναγνώρισε και η τρόικα, και η οποία έχει κάνει την Ελλάδα μια από τις ακριβότερες χώρες, με μια ακρίβεια που δεν υποχωρεί παρά τις μεγάλες μειώσεις μισθών; Τι άμεσα μέτρα θα λάβετε αν κάνετε κυβέρνηση;

-Πώς σχολιάζετε σήμερα τη δήλωση του κ. Σαμαρά (Μάιος 2010 στη Βουλή) ότι δεν θα αφήσει την Αριστερά να μονοπωλήσει τον αντιμνημονιακό χώρο;

-Γιατί οι φορολογικές δηλώσεις δεν έχουν καν φτάσει, ενώ άλλες χρονιές το Μάη είχαμε ήδη πληρώσει το φόρο εισοδήματος; Για να μη φορτωθούν το πολιτικό κόστος πριν τις εκλογές αλλά να μπορούν να εκβιάζουν ότι η Ελλάδα χρεοκοπεί σε δύο μήνες;

-Ποιό ίχνος ρεαλισμού έχει η πρόταση για κυβέρνηση της Αριστεράς;

-Αφού το πιθανότερο είναι να προκύψει συγκυβέρνηση Ν.Δ. –ΠΑΣΟΚ, υπάρχει δυνατότητα ουσιαστικής αναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου, αφού νωπές είναι οι υπογραφές συμμόρφωσής τους από τους κ.κ. Βενιζέλο και Σαμαρά;

-Γιατί δεχτήκαμε (και υπογράψαμε) με το μνημόνιο τη λανθασμένη (ακόμα και για το Δ.Ν.Τ.) αντίληψη ότι οι αλλεπάλληλες μειώσεις των μισθών θα αυξήσουν την παραγωγικότητα και για δικαιολογία προβάλλεται ότι τη μείωσε η δημαγωγία της Αριστεράς; Δηλαδή ο μόνος σωστός από το 1981 ήταν ο «0+0=14» κ. Μητσοτάκης;

Και τι έλεγε τότε το ΠΑΣΟΚ;

Υποθέτω ότι ο κάθε προβληματισμένος ψηφοφόρος θα μπορούσε να προσθέσει μια ερώτηση που δεν τέθηκε προεκλογικά και θα ήθελε να πάρει απάντηση.

Το μετεκλογικό γαϊτανάκι

Αυτό όμως που (δεν) έγινε προεκλογικά δεν ήταν τίποτε μπροστά σ’ αυτό που (δεν) έγινε μετεκλογικά. Ήταν όμως η απολύτως «φυσική» συνέπειά του. Το θέατρο του παραλόγου συνεχίστηκε και –δυστυχώς- θα ενταθεί, όπως όλα δείχνουν, μέχρι τις 17 Ιουνίου. Το ότι δεν υπήρχε καμία ελπίδα συνεννόησης και συνδιαλλαγής ήταν φανερό ήδη από το βράδυ των εκλογών.

-«Πώς είσαι τόσο βέβαιος;»  με ρώτησε φίλος που παρακολουθούσαμε μαζί τα αποτελέσματα και τη «συζήτηση εκπροσώπων».

-«Μα, από τη στιγμή που η επίσημη εκπρόσωπος του κόμματος που έχασε το 70% της εκλογικής του δύναμης, κουνάει επιτιμητικά το δάκτυλο στον εκπρόσωπο του κόμματος που η δύναμή του πολλαπλασιάστηκε και του λέει ότι πρέπει να σοβαρευτεί, τότε τι να ελπίζεις;». (Ως επιβεβαίωση, την άλλη μέρα ο αρχηγός του κόμματος που ζήταγε αυτοδυναμία, το κάλεσε «να συνέλθει.»)

Το θέμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ!

Σε πέντε ώρες κατάθεσε την εντολή ο κ. Σαμαράς, για να περάσει αμέσως η υπόθεση στον ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο έστρεψαν όλα τους τα πυρά οι μεγάλοι ηττημένοι των εκλογών, με την αμέριστη συμπαράσταση των ΜΜΕ. «Κάντε αριστερή κυβέρνηση και μεις θα σας δώσουμε ψήφο ανοχής!», είναι ίσως η πιο σουρεαλιστική πολιτική πρόταση  που έχει ακουστεί ποτέ. Επιστρατεύτηκαν και συνταγματολόγοι για να μας πείσουν ότι είμαστε αγράμματοι και ότι «απόλυτη πλειοψηφία» μπορεί να σημαίνει και 121 βουλευτές. Πέραν τούτου, κυβέρνηση μειοψηφίας να διαπραγματεύεται θέματα ζωής και θανάτου για μια χώρα, ενώ οι αρχηγοί των κομμάτων που τη στηρίζουν να έχουν υπογράψει συμμόρφωση στο μνημόνιο και οι μισοί επίσημοι Γερμανοί να ωρύονται ότι καμία διαπραγμάτευση δεν είναι δεκτή, μόνο ως κακόγουστο ανέκδοτο ακούγεται.

Και βέβαια, το θέμα που κυριάρχησε όλη σχεδόν τη μετεκλογική εβδομάδα, με τη βοήθεια και του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν απόφυγε την πρόκληση, ήταν είτε γιατί δεν φτιάχνει κυβέρνηση, είτε γιατί δεν μετέχει σε κυβέρνηση.

Ποια κυβέρνηση;

Δεν γνωρίζω αν η «ισόρροπη εκπροσώπηση των συνιστωσών» έφερε στο τηλεοπτικό προσκήνιο εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ που δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στο βάρος των επιθέσεων όλων των κομμάτων, από τη στιγμή μάλιστα που μίλησαν και για «αριστερό Καρατζαφέρη». Γνωρίζω όμως ότι η μη αυτοδυναμία σημαίνει συνθέσεις και ότι πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Ότι «σε στηρίζω αν μου εγγυηθείς ότι δεν θα βγούμε από την ευρωζώνη» δεν είναι πολιτική πρόταση αλλά κουβέντα για αφελείς ψηφοφόρους του Ιουνίου. Σύνθεση λοιπόν σημαίνει ότι το κάθε κόμμα έχει ορισμένα θέματα που τα προβάλλει ως «κόκκινη γραμμή» και από κει και πέρα γίνονται (με εξαντλητικούς διαλόγους) οι αμοιβαίες υποχωρήσεις. Και ότι αυτό σημαίνει «κουλτούρα διαλόγου». Αυτά τα θέματα τίθενται αμέσως, έστω και χωρίς μεγάλη δημοσιότητα, που ορισμένες φορές βλάπτει. Αλλιώς, λειτουργούμε μόνο επικοινωνιακά, λέγοντας ότι ο λαός ζητά απλώς να γίνει κυβέρνηση, λες και η ακυβερνησία μας έριξε στο γκρεμό της πτώχευσης.

Γνωρίζοντας (ή οφείλοντας να γνωρίζει) το βάρος των επιθέσεων, ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να παρουσιάσει αμέσως (και όχι στις 11/5) την «πρόταση των πέντε σημείων» (διατήρηση της «μετενέργειας», μειώσεις μισθών, μέτρα Ιουνίου κλπ) και να προσπαθήσει να αντιστρέψει το κλίμα, ρίχνοντας το μπαλάκι στη Ν.Δ. και στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και προσπαθώντας με κάθε τρόπο να γίνει η πρόταση το κύριο θέμα συζήτησης. Υπόθεση καθόλου απλή!  Αφού δεν την ακούσατε στα δελτία ειδήσεων, προσπαθήστε να τη βρείτε στις δύο Κυριακάτικες εφημερίδες (13/5). Απλά δεν υπάρχει!

Και κάτι ακόμα: Γιατί αποσιωπάται η απόλυτη αναγκαιότητα εκσυγχρονισμού του Κράτους, με μέτρα που –δυστυχώς- περιγράφονται στο μνημόνιο, αφού μόνοι μας δεν συμφωνούμε ποτέ να τα λάβουμε; Δεν συμφωνούν τα ελληνικά κόμματα και δεν το συζητούν; Θεωρείται «ξένη επέμβαση»;

Σε τι ελπίζουν; Και τι φοβούνται;

Τα κόμματα λοιπόν (αν δεν γίνει θαύμα την τελευταία στιγμή) βαδίζουν προς νέες εκλογές τον Ιούνιο. Το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. ελπίζουν ότι θα φορτώσουν την ευθύνη στον ΣΥΡΙΖΑ και μετά από ένα μήνα καθημερινών δηλώσεων και εκβιασμών (κυρίως Γερμανών) και άφθονη κινδυνολογία από τα ΜΜΕ, πολλοί ψηφοφόροι θα φοβηθούν και θα επανακάμψουν. Ο κίνδυνος είναι ότι θα υπάρξει περαιτέρω συρρίκνωση (ιδίως του ΠΑΣΟΚ) και η δημιουργία κυβέρνησης θα γίνει δυσκολότερη. Ο ΣΥΡΙΖΑ ελπίζει ότι θα γίνει πρώτη πολιτική δύναμη αλλά το ερώτημα είναι πώς και με ποιούς θα κάνει κυβέρνηση, ιδίως μετά την οξεία επίθεση που εξαπέλυσε εναντίον της ΔΗΜΑΡ, η οποία βρέθηκε υποχρεωμένη να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφας. Τα άλλα κόμματα (πλην των δύο του 2,9%) φαίνεται ότι θα ικανοποιηθούν με τα ποσοστά που πήραν.

Το αιώνιο ερώτημα παραμένει:

Τι διαφέρει ουσιαστικά η χώρα από τα καπετανάτα της προεπαναστατικής Ελλάδας, όπου κάθε ένα πολεμούσε και θεωρούσε ότι  πρέπει να υπερισχύσει με κάθε τρόπο εναντίον των άλλων, για να κυβερνήσει μόνο του, έστω και σε ένα μικρό κομμάτι γης; Στο ότι τα καπετανάτα έγιναν κόμματα;

Πόσες φορές θα έχει την ευκαιρία η «αριστερά» να κυβερνήσει και να μπορέσει να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην πορεία της χώρας;

Μέχρι πρότινος ήμουν υπέρμαχος της απλής αναλογικής και δεν μπορούσα να δεχτώ τους εκλογικούς νόμους – μαϊμού, που έδιναν στο πρώτο κόμμα ένα μπόνους 30 ή 40 ή και ακόμα 50 εδρών ! Και ήμουν πάντα υπέρ των συνεργασιών, διότι για μένα οι συνεργασίες δείχνουν την πραγματική δημοκρατία. Τελικά όμως, μετά από τα τελευταία γεγονότα, νομίζω ότι είμαστε ανώριμοι για συνεργασίες ! Κανείς δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη, την «καυτή πατάτα», και όλοι κρύβονται πίσω από δικαιολογίες ! Και την μεγαλύτερη ευθύνη την έχουν τα κόμματα της αριστεράς (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ). Για αυτό το λόγο, προτείνω στις επόμενες εκλογές, το πρώτο κόμμα να έχει ένα μπόνους 100 εδρών, για να είμαστε σίγουροι ότι η χώρα θα κυβερνηθεί, και δεν θα περιμένουμε από όλους να συνεργαστούν !

Όταν σαν αριστερά, θέλεις πχ να κάνεις 10 πράγματα, και σου δίνεται η δυνατότητα να κάνεις τα 5, αυτό δεν είναι σημαντικό; Είναι δυνατόν να τα θέλεις όλα; Και τα μισά να κάνεις, είναι μεγάλη επιτυχία! Αλλά αυτό κανείς τους δεν μπορεί να το καταλάβει. Στις επόμενες εκλογές, η δεξιά αναμένεται να κατέβει ενωμένη, με την ομπρέλα της «κεντροδεξιάς», οπότε πάει η ευκαιρία της αριστεράς! Διότι η «δεξιά» ξέρει να αμύνεται και στα δύσκολα θα ενωθεί! Ενώ η «αριστερά» είναι μια ζωή στη διαφωνία και την διάσπαση!

Ξαφνικά ο ΣΥΡΙΖΑ μου θυμίζει τον Αντρέα Παπανδρέου το 1981: έξω από το Νάτο, έξω από την ΕΟΚ, λόγια, ψεύτικες υποσχέσεις, λαϊκισμούς και αλαζονεία των υποψήφιων βουλευτών. Αν και είναι μεγάλη ιεροσυλία να συγκρίνεις έναν «ηγέτη» όπως ο Αντρέας, με τον Αλέξη, εντούτοις είμαι πολύ κοντά στο να πιστέψω ότι πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να το παίξει «νέο Πασοκ», και να έρθει στην εξουσία και να τα κάνει μπάχαλο, και να πάμε ακόμα πιο πίσω σαν χώρα!

Τελικά είναι πολύ πιο εύκολο να είσαι αντιπολίτευση, να διαμαρτύρεσαι, να προτείνεις ανέφικτα πράγματα, και να αρνείσαι την ευθύνη της διακυβέρνησης!

Ας έρθουμε και στο φλέγον ζήτημα: μνημόνιο! Τελικά, γίνεται τόσο πολύ συζήτηση για κάτι, που δεν έχει καν εφαρμοστεί! Και εξηγούμαι: μακάρι να είχε εφαρμοστεί το μνημόνιο!! Διότι πείτε μου, έχουν γίνει αποκρατικοποιήσεις, έχουν δοθεί χρήματα για την ανάπτυξη, έχει ανοίξει κανένα κλειστό επάγγελμα, έγινε δίκαιη η φορολογία, μειώθηκε ο δημόσιος τομέας, κτλ κτλ … Διότι τελικά ΤΙΠΟΤΑ από το μνημόνιο δεν έχει εφαρμοστεί, παρά μόνο το εύκολο: κάθετη μείωση μισθών και τέλος! Και όλοι μιλάμε για το μνημόνιο, τον «μπαμπούλα», που δεν έχει καν εφαρμοστεί!

Και για να είμαστε ρεαλιστές: όταν τα έχεις κάνει μπάχαλο 30 χρόνια, και έχεις δημιουργήσει ένα πελατειακό κράτος, με ευθύνη όλων (και όλοι επωφελήθηκαν από αυτό), και έχεις μείνει «ταπί», εεεε τότε δεν έχεις και πολλές επιλογές, όταν ζητάς δανεικά! Σίγουρα μπορείς να ζητήσεις πιο ευνοϊκούς όρους, σίγουρα μπορείς να πετύχεις καλύτερες συμφωνίες, αλλά δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση να σου τα χαρίσουν! Υπάρχει βέβαια και η λύση να βγεις από το ευρώ και να επιστρέψεις στην δραχμή και να στηριχθείς στην (ανύπαρκτη) εσωτερική παραγωγή σου, για να επιβιώσεις! Δεν νομίζω ότι κάνεις μας θα ήθελε κάτι τέτοιο.

ΥΓ – απογοητεύτηκα στις τελευταίες εκλογές από την «κρίση» του ελληνικού λαού : ένα 40% δεν πήγε καν να ψηφίσει (!!), πολλοί ψήφισαν απλά για «αντίδραση» (με άνοδο ακραίων κομμάτων), πολλοί είδαν τις εκλογές «για πλάκα» και τελικά είχαμε αυτά τα αποτελέσματα … Τελικά είμαστε άξιοι της τύχης μας …

Αγαπητό/α κόμμα/τα με «οδύνη και πόνο» σου/σας γράφω αυτή την επιστολή, σχεδόν 80 ώρες πριν κλείσουν οι κάλπες της Κυριακής, για να σου/σας απευθύνω τον τελευταίο αποχαιρετισμό και την συμπάθειά μου.