Ζηλεύω, μπορώ να πω, τους ανθρώπους εκείνους που έχουν την σιγουριά και το θάρρος (πιθανά) να υποστηρίζουν θέσεις και απόψεις με πίστη και αποφασιστικότητα… Στην περίπτωσή μου το «ναι μεν, αλλά..» αποτελεί τις περισσότερες φορές μόνιμη επωδό των σκέψεων αλλά και των αποφάσεών μου. Καταλαβαίνει εύκολα λοιπόν κανείς ότι έτσι όπως έχουν σήμερα τα πράγματα στην χώρα ετούτη την μικρή και την άταχτη η αμφιθυμία μου έχει χτυπήσει κόκκινο… Έχει ξεπεράσει τα συνηθισμένα για την εποχή όρια και αγγίζει πρωτόγνωρα επίπεδα και διαστάσεις. Βιώνει μια δική της, προσωπική κρίση.
Σε όλα συμφωνώ και σε όλα διαφωνώ. Σε όλα λέω ναι την μία στιγμή και όχι την άλλη. Στήνομαι μπροστά στην τηλεόραση μήπως και διαφωτιστώ, μήπως και ακούσω κάποιον που θα με κάνει να τον πιστέψω τόσο πολύ, ώστε όχι μόνο να αναφωνήσω «πες τα Χρυσόστομε!!!» αλλά και να τον ακολουθήσω με πάθος και αυτοθυσία… Εκεί που έχω σχεδόν πεισθεί ότι κάποιος επιτέλους λέει κάτι που να έχει νόημα και προοπτική, εκεί κάποιος άλλος λέει ακριβώς τα αντίθετα και μου φαίνεται και αυτό σωστό. Διαβάσω blogs και άρθρα έγκριτων σχολιαστών από την Ελλάδα και το εξωτερικό, προσπαθώ μέσα από τον καταιγισμό απόψεων και προτάσεων, απειλών, προοπτικών και υποσχέσεων, στατιστικών, μελετών και θεωριών (οικονομικών και μη) και διαμορφώσω και γω μια άποψη που θα μπορέσω να υποστηρίξω με πειθώ και με ξεκάθαρο αποφασιστικό τρόπο. Δεν μπορώ όμως δυστυχώς να ησυχάσω από την πιο βασανιστική αμφιβολία.
Ομολογουμένως δεν είμαι ειδικός, ούτε οικονομολόγος, τραπεζίτης ή πολιτικός. Είμαι απλά κάποιος που ψάχνει στα τυφλά να αποκτήσει μια ξεκάθαρη άποψη και θέση, να σταθεί αντικειμενικά απέναντι στις καταστάσεις, να τις κατανοήσει και να τις αναλύσει με τρόπο που να έχει νόημα και, ξεπερνώντας τον έμφυτο σκεπτικισμό του, να αποδεχτεί τα πράγματα, να πάρει θέση και να δει τι θα κάνει. Θα βγει στους δρόμους και θα τα σπάσει όλα και «γαία πυρί μειχθείτω» ή θα δώσει άλλη μια ευκαιρία; Θα στηρίξει την ευρωζώνη ή την επιστροφή στην δραχμή; Θα σταθεί δίπλα στους εργαζόμενους και τους πληττόμενους από την κρίση ή θα σκεφτεί τα ρουσφέτια, τους ψηφοθηρικούς διορισμούς, τους εργατοπατέρες και όλα εκείνα τα επιδόματα που έπαιρναν κάποιοι τόσο καιρό χωρίς να το αντέχει η χώρα; Θα είναι υπέρ της ανοιχτής χρεωκοπίας της χώρας ή της προσπάθειας διάσωσής της (που κάθε μέρα που περνάει μοιάζει να γίνεται και πιο αβέβαιη); Θα πάει στις κάλπες να ψηφίσει (το ποιόν ούτε καν αντέχω να φτάσω να το σκεφτώ αυτή τη στιγμή) ή θα δώσει σε όλους μια ελληνικότατη και καθόλου ευρωπαϊκή μούντζα; Θα σπρώξει τα παιδιά του να φύγουν έξω και να αδιαφορήσουν για το μέλλον της χώρας τους ή θα επιμείνει να μείνουν στην Ελλάδα με 400 ευρώ τον μήνα και εργασιακή αβεβαιότητα; Θα σκύψει το κεφάλι (εδώ που φτάσαμε) στους επιτρόπους και στους ευρωπαίους συνεταίρους-δανειστές ή θα προσπαθήσει να διατηρήσει κάποια αξιοπρέπεια ρισκάροντας την έστω και άτακτη άμεση χρεωκοπία; Θα είναι καταστροφή για την Ελλάδα αυτό ή το αντίθετο; Θα αποδεχτεί να δεθεί η Ελλάδα χειροπόδαρα από την τρόικα, το ΔΝΤ και το Εurogroup ή αυτοί μου προσφέρουν την μοναδική σωτηρία της πατρίδας και πρέπει να πω και ευχαριστώ;
Έχω μπερδευτεί, δεν ξέρω τι να πιστέψω και τι να υποστηρίξω, δεν ξέρω πώς να νιώσω και πώς να δράσω (ή αντιδράσω), όλα σωστά μου φαίνονται και όλα λάθος, όλα ξεκάθαρα και όλα απόλυτα μπερδεμένα, όλα εθνικιστικά και λαϊκιστικά από τη μια, αλλά και άκρατα τεχνοκρατικά και απάνθρωπα από την άλλη. Μια απίστευτα ψυχοφθόρα διαδικασία με έχει κατακυριεύσει, καθώς προσπαθώ εδώ και τόσο καιρό να ξεδιαλύνω απόψεις, θέσεις και συναισθήματα που κονταροχτυπιούνται εντός μου.
Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν πως η ακραία και ανεξέλεγκτη αμφιθυμία μπορεί να οδηγήσει στην σχιζοφρένεια και την τρέλα. Αναρωτιέμαι όμως αν φταίει μόνο η προσωπική μου αμφιθυμία και ο σκεπτικισμός (κάτι που παραδέχτηκα ευθύς εξ αρχής) για όλο αυτό το μπέρδεμα ή αν μας τα έχουν μπλέξει τόσο που το «ναι μεν αλλά…» και η αμφιθυμία έχει γίνει τρόπος ζωής για όλους μας, μοναδική επιλογή του πολίτη που βομβαρδίζεται καθημερινά και επαναληπτικά από πληροφορίες και απόψεις που φαντάζουν ανελλιπείς και εσκεμμένα παραπλανητικές, ώστε να ζούμε όλοι σε μια μόνιμη αβεβαιότητα και πανικό. Και το μόνο που μου φέρνει ένα χαμόγελο στα χείλη είναι που θυμάμαι την ιστορία του Χότζα δικαστή, που όταν παρουσιάστηκαν ενώπιόν του οι δύο αντίδικοι και του εξέθεσαν τις απόψεις τους εκείνος είπε στον πρώτο «δίκιο έχεις» αλλά και στον άλλον είπε: «δίκιο έχεις και συ». Όταν ο βοηθός του παρατήρησε: «μα Χότζα και οι δύο δίκιο δεν μπορεί να έχουν» ο Χότζας του απάντησε «και συ δίκιο έχεις»!!!