Μετά από μία μέρα, μέσα σε άλλο νόμο (3847) ψηφίζεται –εν μέσω αγανακτήσεως– διάταξη που εξουσιοδοτούσε τον υπουργό Οικονομικών να υπογράφει δανειακές συμβάσεις, απλώς ενημερώνοντας τη Βουλή. Η σύμβαση υπογράφτηκε στις 8/5, ο νόμος δημοσιεύτηκε στις 11/5. Αυτός όμως δεν ήταν ο μόνος λόγος ακυρότητας της σύμβασης. Σύμφωνα με το ν. 3845 «τα μνημόνια, οι συμφωνίες και οι συμβάσεις θα εισάγονται στη Βουλή για κύρωση». Εξ άλλου οι διεθνείς συμβάσεις κυρώνονται από τη Βουλή με πλειοψηφία 3/5, χωρίς εξουσιοδοτήσεις, βάσει του Συντάγματος (άρθρα 28 και 36).
Γνωρίζοντας όλα αυτά, η τότε κυβέρνηση και οι πιστωτές είχαν συμφωνήσει να φέρουν τη σύμβαση στη Βουλή. Πράγματι, το νομοσχέδιο κατατέθηκε στις 6 Ιουνίου 2010. Το διάβασαν κάποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, απειλήθηκε «βραχυκύκλωμα» στην εύθραυστη πλειοψηφία της Βουλής και έκτοτε δεν προωθήθηκε για συζήτηση (μοναδική περίπτωση στα χρονικά;)!!! Αυτές οι νομικές ατέλειες διορθώθηκαν με την ψήφιση της δανειακής σύμβασης την προηγούμενη Κυριακή, πάλι με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, ώστε να μη συζητηθούν οι σκοτεινές της πλευρές. Τα κείμενα δόθηκαν στους βουλευτές την τελευταία στιγμή, ενώ την προηγούμενη μέρα (Σάββατο), που συνεδρίαζε η κοινοβουλευτική επιτροπή Οικονομικών για να τη συζητήσει, είχαν ορίσει και τα δύο μεγάλα κόμματα συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής τους Ομάδας!
Οι σκοτεινές πλευρές της σύμβασης
«Εφαρμοστέο Δίκαιο και αρμόδια δικαστήρια
(1) Η παρούσα σύμβαση και κάθε εξωσυμβατική αξίωση που γεννάται σε σχέση με αυτή θα διέπονται και θα ερμηνεύονται σύμφωνα με το Αγγλικό Δίκαιο.
(2) Τα Μέρη υποχρεούνται να υπαγάγουν κάθε διαφορά που ενδέχεται να προκύψει σε σχέση με τη νομιμότητα, εγκυρότητα, ερμηνεία ή εκτέλεση της παρούσας Σύμβασης στην αποκλειστική αρμοδιότητα των δικαστηρίων του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου.
(4) Το Επωφελούμενο Κράτος Μέλος και η Τράπεζα της Ελλάδος παραιτούνται με την παρούσα αμετάκλητα και ανεπιφύλακτα από κάθε δικαίωμα ασυλίας που ήδη έχουν ή μπορεί να δικαιούνται σε σχέση με τους ίδιους και τα περιουσιακά τους στοιχεία έναντι δικαστικών ενεργειών σχετικά με την παρούσα σύμβαση (…) και έναντι κάθε εκτέλεσης ή αναγκαστικού μέτρου εις βάρος των περιουσιακών τους στοιχείων (…).»
Αυτές είναι λοιπόν οι «εγγυήσεις» που δώσαμε για τη σύναψη των δανείων: Οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο του Κράτους θα μπορεί να κατάσχεται σύμφωνα με το Αγγλικό Δίκαιο, που είναι πάντα υπέρ του πιστωτή και όχι επειδή είναι το πιο επεξεργασμένο, όπως ισχυρίστηκε ο κ. Βενιζέλος, ο οποίος μάλιστα έφτασε στο σημείο να ισχυριστεί ότι αρμόδια θα είναι τα ελληνικά δικαστήρια (μήπως κι αυτός δεν είχε διαβάσει τις παραπάνω παραγράφους της σύμβασης;).
Όποιος διαβάσει τα συμβαλλόμενα μέρη, θα δει ότι από τη μια είναι η Ελλάδα και η Τράπεζα της Ελλάδος (επειδή έχει κάποια υπόλοιπα χρυσού) και από την άλλη οι χώρες της Ευρωζώνης πλην της Γερμανίας! Όχι, η φίλη χώρα δεν αρνήθηκε να μας δανείσει. Ίσα –ίσα έβαλε (όπως ήταν φυσικό) το μεγαλύτερο ποσό (22,3 δις). Όχι όμως ως χώρα αλλά μέσω της ειδικής κρατικής τράπεζας KfW. Διαβάζοντας επίσης ότι οι δανειστές έχουν το δικαίωμα να πωλούν μεταξύ τους μέρος ή το σύνολο των απαιτήσεών τους, ένα σενάριο αρχίζει να διαφαίνεται: Οι περισσότερες μικρές χώρες πωλούν τη συμμετοχή τους στην KfW, η οποία –ως Τράπεζα– έχει το μοναδικό πλεονέκτημα που δεν έχουν τα Κράτη – Μέλη: Μπορεί να τιτλοποιήσει το χρέος μας και να πουλήσει χιλιάδες τίτλους σε όποιον θέλει. Πριν δυο μήνες κυκλοφόρησαν γερμανικά περιοδικά με το χάρτη της Ελλάδας, πάνω στον οποίο υπήρχαν δεκάδες σημαιάκια ξένων κρατών και τίτλος «αγοράστε φτηνά οικόπεδα στην Ελλάδα». Τότε, νομίζαμε ότι είναι υπερβολές της εκστρατείας συκοφάντησης της χώρας…
Υπάρχει ελπίδα;
Δυστυχώς, οι εναλλακτικές λύσεις ούτε καν συζητήθηκαν. Τις επώδυνες λύσεις που χρειάζονταν δεν τις αποφασίσαμε αλλά μας τις επέβαλαν (έχει σημασία για την ψυχολογία μας). Μπροστά μας υπάρχει το φάσμα όχι μόνο της μεγάλης φτώχειας αλλά και της εκποίησης του εθνικού πλούτου, πάνω στον οποίο θα μπορούσε να στηριχθεί μια τιτάνια προσπάθεια ανόρθωσης της χώρας. Όλες οι προβλέψεις είναι κακές. Κανείς (ούτε το ίδιο το ΔΝΤ) δεν δίνει μεγάλες πιθανότητες να μπορέσει η χώρα να αποπληρώσει τα χρέη της, αφού τα μέτρα μας κάνουν όλο και πιο φτωχούς, άρα πιο αδύναμους να πληρώνουμε χρέη.
Δυστυχώς, πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι το βιοτικό μας επίπεδο θα πέσει πολύ ακόμα. Μοναδική μας διέξοδος είναι η επιστράτευση των ικανοτήτων μας και των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας. Πρέπει να βρούμε τρόπους να παράγουμε κάτι, που να είναι συνάμα και σωστό, π.χ. γεωργικά προϊόντα και τουριστικές υπηρεσίες. Χρειαζόμαστε όμως και ένα άλλο κράτος. Που θα σταματήσει πια να είναι πελατειακό. Που θα σταματήσει π.χ. να έχει ΔΕΚΟ με μέσο ετήσιο μισθό 56.554 ευρώ (πριν τις περικοπές), υπερδιπλάσιου δηλ. αυτού του ιδιωτικού τομέα.
Για να γίνουν όμως αυτά, ένα χρειάζεται πριν απ’ όλα: ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ! Όχι απλά κόμματος αλλά πολιτικής. Και –βέβαια– των πολιτικών, ώστε να αναδειχθούν αυτοί που θα την υλοποιήσουν. Πολιτικών, που ταυτόχρονα θα προσπαθούν κάθε μέρα να περισώσουν ό,τι μπορεί να περισωθεί και να κατανέμουν τα βάρη όσο δικαιότερα γίνεται. Εκλογές έρχονται. Εκτός κι αν ο λαός αποφασίσει να κάνει επανάσταση…
