Ο Sinclair Lewis στο Babbit (1922) και ο Julian English στο Ραντεβού στη Σαμάρρα (1932) περιγράφουν γλαφυρά, τί επιπτώσεις βιώνει ο αρχετυπικός αστός όταν προτιμά επί ματαίω να αποκρύψει τις οικονομικές ατασθαλίες του. Πολύ αργότερα, ο Jay McInerney στα Brightness Falls (1992) και στο The Good Life (2006) προσπάθησε να σκιαγραφήσει το καταστροφικό κενό που κρύβεται κάτω από την επιχρυσωμένη επιφάνεια της νεόπλουτης κοινωνίας και της επίπλαστης ευτυχίας. Επίσης, μια διαφορετική, και περισσότερο ανθρώπινη ματιά πάνω στους χρηματιστές και τους τραπεζίτες ως υψηλά ιστάμενα πιόνια, ρίχνουν οι David Mamet στο Οικόπεδα με Θέα (1984) και ο Tom Robins στο Μισοκοιμισμένοι μες στις Βατραχοπιτζάμες μας (1994). Τέλος, ένα χαρακτηριστικά επίκαιρο θεατρικό έργο, ο Θάνατος του Εμποράκου του Arthur Muller, μας τρομάζει ανησυχητικά καθώς παρατηρούμε πως σχεδόν πάντοτε, οι αδύναμοι κι οι αποτυχημένοι είναι αυτοί που πληρώνουν τα σπασμένα.

Κείμενο: Ανέστης Κορνέζος

Φωτό: Ειρήνη Κουνάδη