Είμαι θυμωμένη γιατί πληρώνω πληρώνω και ξαναπληρώνω και τελικά δεν ξέρω το γιατί.

Είμαι θυμωμένη γιατί το λίγο που είχε προσπαθήσει να βάλει στην άκρη σαν καλός και συνετός νοικοκύρης εκείνος ο Έλληνας που υπήρξε έντιμος, εργατικός και συνεπής, έχει χαθεί για πάντα, δημιουργώντας του τεράστια ανασφάλεια για τον ίδιον και για τα παιδιά του.

Είμαι θυμωμένη γιατί σφίγγεται το στομάχι μου όταν φτάσω στο ταμείο του σουπερμάρκετ, όταν πρέπει να βάλω βενζίνη στο αυτοκίνητο ή πετρέλαιο θέρμανσης, όταν έρθουν οι λογαριασμοί και το τέλος του μήνα απέχει ακόμα αρκετά αλλά είμαι ακόμα πιο θυμωμένη όταν σκέφτομαι  για πόσους ανθρώπους σαν εμένα αυτά όλα είναι ήδη μια άπιαστη πολυτέλεια και πως βιώνουν ήδη την απόλυτη ανέχεια.

Είμαι θυμωμένη γιατί η κρίση, η ανεργία, η ουσιαστική πτώχευση αλλά και η κοινωνική και πολιτισμική εξαθλίωση της χώρας δεν έχει αγγίξει ούτε στο ελάχιστο πολλούς συμπατριώτες μου, όσο και αν εκείνοι ισχυρίζονται το αντίθετο.

Είμαι θυμωμένη γιατί δεν καταλαβαίνω τι μου λένε κι ας θεωρούμαι άνθρωπος με όχι ιδιαίτερα χαμηλή νοημοσύνη, γιατί αισθάνομαι ότι κάπου κάποιος με κοροϊδεύει, ότι παίζει στην πλάτη μου επικίνδυνα και καταστροφικά παιχνίδια και γω δεν έχω τον τρόπο να καταλάβω ούτε ποιός είναι ακριβώς αλλά ούτε και τι θα έπρεπε να κάνω για να τον σταματήσω.

Είμαι θυμωμένη γιατί οι άνθρωποι που υποτίθεται ότι έπρεπε να μας προστατέψουν και να μας οδηγήσουν έξω από την κρίση, οικονομική, δημοσιονομική και κοινωνική είναι εγκληματικά ανίκανοι σε όλα και «των οικειών ημών εμπημπραμένων.... ούτοι άδουν», με λίγα λόγια το μόνο που τους απασχολεί είναι τα ποσοστά της επαναεκλογής τους.

Είμαι θυμωμένη γιατί δεν ξέρω τι ρόλο παίζουν τελικά οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, οι Γερμανοί και οι Γάλλοι, η Μέρκελ και ο Σαρκοζί, το ΔΝΤ και ο μηχανισμός στήριξης... και δεν ξέρω αν φταίω εγώ που δεν το αντιλαμβάνομαι ή αν δεν το αντιλαμβάνεται κανείς τελικά...

Είμαι θυμωμένη γιατί ως Ελληνίδα νιώθω εκτεθειμένη και προσβεβλημένη, γιατί νιώθω ότι πρέπει να σκύψω το κεφάλι και να απολογηθώ χωρίς να έχω καταλάβει ακριβώς για ποιόν λόγο...

Νιώθω θυμωμένη γιατί μου λένε ότι τα έφαγα και γω μαζί με όλους τους άλλους και ενώ παραδέχομαι ότι έχω κάνει το λάθος να επαναπαυθώ, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι της περίφημης πια μεσαίας τάξεως της γενιάς μου, αν όντως τα φάγαμε όλοι μαζί, τότε γιατί μερικοί μόνο πληρώνουν και γιατί δεν μου έχει μείνει τίποτα από όλα αυτά που έφαγα ούτε εμένα ούτε και τόσων άλλων;;

Είμαι θυμωμένη γιατί κατέβηκα στην οδό Πειραιώς τις ημέρες των Χριστουγέννων και οι ουρές στα συσσίτια ήταν τεράστιες και γω νιώθω ανήμπορη να κάνω κάτι γι αυτό... γιατί νιώθω ανήμπορη γενικά και δεν ξέρω σε ποιόν να στρέψω τον θυμό μου και με τι τρόπο να τον εκφράσω, ώστε να έχει νόημα και ίσως και κάποιο αποτέλεσμα.

Είμαι θυμωμένη γιατί δεν είναι ξεκάθαρα τα πράγματα, γιατί τα ΜΜΕ και οι κυβερνώντες τα περιπλέκουν εσκεμμένα ακόμα περισσότερο, παραπλανώντας ιδιοφυώς όλους μας και δεν αντιλαμβάνομαι ακόμα πού αποσκοπεί αυτή η τακτική.

Είμαι θυμωμένη γιατί θέλω να τα σπάσω όλα και ξέρω πως και αυτό δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, γιατί με εκβιάζουν να είμαι με κατεβασμένο το κεφάλι, γιατί ο θυμός μου με αποδυναμώνει και δεν σκέφτομαι σωστά.

Είμαι θυμωμένη που κανείς από εμάς – και δεν βγάζω τον εαυτό μου απέξω - δεν φταίει, κανείς από εμάς δεν ανήκει στις τάξεις ή στις ομάδες εκείνες των πολιτών ή κυβερνώντων που οδήγησαν την χώρα σε αυτό το αδιέξοδο, κανείς από εμάς δεν επωμίζεται ευθύνες και λάθη... είμαστε όλοι πάντα αθώοι και φταίνε πάντα οι άλλοι.

Τέλος είμαι θυμωμένη με τον εαυτό μου, που ενώ όλο λέω πόσο θυμωμένη είμαι, κάθε 4 χρόνια πάω και ψηφίζω όλους αυτούς που χωρίς τσίπα βγαίνουν στα κανάλια και ζητούν την ψήφο μου και μετά για να συνέλθω παίρνω κανά ηρεμιστικό, μαγειρεύω, γράφω αρθράκια με τις σκέψεις μου και νιώθω υπεύθυνη αλλά και ανήμπορη συγχρόνως να κάνω το παραμικρό, ώστε να αλλάξω όλα αυτά που με θυμώνουν.