Το όνειρό του δεν ήταν να γίνει καλλιτέχνης, αλλά όπως δήλωνε ο ίδιος «εργάτης της θάλασσας και της γης». Ο Φραγκίσκος Κάππος με την απρόοπτη φυγή του, άφησε το νησί μας λιγάκι πιο φτωχό. Με σπουδές ζωγραφικής και ενδυματολογίας στο Μιλάνο, φιλοτέχνησε κοστούμια για παραστάσεις του Λίνου Καρζή στο Ηρώδειο, των Αλέκα Κατσέλη, Σωκράτη Καραντινό και Δημήτρη Μπόγρη στο Εθνικό, ενώ αργότερα εργάστηκε  στο ΚΘΒΕ και το Ελεύθερο Θέατρο πάντα ως ενδυματολόγος. Από το 1980 στράφηκε στη ζωγραφική με αποτέλεσμα, έργα του να έχουν εκτεθεί στο Μόναχο και στο Δημαρχείο της πόλης Γκερζμενχάιμ. 

Όσοι προσμένουν μια γνωστή παραμυθένια ιστορία με αρματωμένο ιππότη που σκοτώνει μεγάλη σαύρα και παντρεύεται πυργοδέσποινα, έχουν επιλέξει λάθος. Το έργο που παρουσιάζεται από τη θεατρική ομάδα των ΓΕΛ-ΙΕΚ-ΕΠΑΛ τα εμπεριέχει όλα αυτά, μονάχα που στην εξελικτική πορεία της παράστασης, το παραμύθι μετατρέπεται σε μια -άβολη- για αρκετούς από εμάς πραγματικότητα.

1943. Η Πολιορκία των 900 Ημερών στο Λένινγκραντ (σημερινή Αγ.Πετρούπολη) από τους Ναζί είχε ξεκινήσει. Μέσα στο Ανατολικό Μέτωπο του Β’ Παγκοσμίου, πρωτοκυκλοφόρησε και έβγαλε τους παρθενικούς του βρυχηθμούς το θεατρικό έργο του Σοβιετικού Ευγένιου (ή Γεβγκένι) Σβαρτς, ενός συγγραφέα που αγάπησε τόσο το θέατρο όσο και τις δοξασίες και τους λαϊκούς μύθους της πατρίδας του. Στο κείμενο, με μια επιφανειακή ματιά παρατηρούμε τα στοιχεία εκείνα της παραμυθίας που μας συντρόφευαν στα παιδικά μας REM: ιπτάμενα χαλιά, παρθένες που απειλούνται από τέρατα, ομιλούντα ζώα.

Με το τρίτο της  -αισίως- εκδοτικό πόνημα μας συστήνεται εκ νέου η κ.Ελευθερία Τσούρη, ως συγγραφέας βιογραφικών μαρτυριών αυτή τη φορά. Έχοντας στις αποσκευές της 2 θεατρικά έργα εμπνευσμένα από την αναβίωση του εθίμου του Κλύδωνα, η εκλεγμένη τοπική σύμβουλος και μέλος δύο πολιτιστικών συλλόγων, παρουσίασε στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημοτικού Σχολείου Βαθέως την Κυριακή 22 Απρίλη, το νέο της συγγραφικό επίτευγμα με τίτλο «Σε μιαν άλλη εποχή».

Πρόκειται για μια εκ βαθέων αυτοβιογραφία (ποιος είπε πώς μονάχα οι παγκοσμίως γνωστοί μπορούν να κυκλοφορούν τέτοιες;) μιας γυναίκας που μεταφέρει και κοινωνεί μνήμες τοπικές, μνήμες συγγενείας, την αναλλοίωτη και πανταχού παρούσα φιγούρα της μάνας, εθιμοτυπικές παραδόσεις, ιστορίες λαογραφίας που από τους μεσήλικες σχεδόν ξεχάστηκαν και αγνοούνται από τους πιτσιρικάδες.

Με τα εαρινά κάλαντα, ή αλλιώς χελιδονίσματα, καλωσόρισαν χθες την άνοιξη οι μαθητές από την τρίτη τάξη του 2ου Δημοτικού. 21 Μαρτίου, την πρώτη ετήσια ισημερία, με χάρτινα ομοιώματα χελιδόνας, τα παιδιά ξεχύθηκαν στους δρόμους και σε καταστήματα, αναβιώνοντας το αρχαιοελληνικό έθιμο που έχει επιβιώσει μεταξύ άλλων περιοχών σε Δωδεκάνησα, Ήπειρο και Μακεδονία: τον χαιρετισμό της Άνοιξης και την πάροδο του Φλεβάρη, του τελευταίου μήνα του Χειμώνα. Οι χελιδονιστές στην πλειοψηφία τους ήταν κυρίως παιδιά, τα οποία στόλιζαν τα αρθρωτά ομοιώματα των χελιδονιών με ανοιξιάτικα λουλούδια, πολύχρωμες κορδέλες και φύλλα κισσού που συμβολίζουν την αειθαλή βλάστηση.

Ο επαναστάτης του καναπέ νοιώθει ανήσυχος. Έχει καταφέρει με μαεστρικό τρόπο να αποφεύγει το κρύο και την υγρασία της νύχτας, τα πνευμόνια του δεν γεμίζουν δακρυγόνα και τα ρουχαλάκια του δεν έχουν ούτε μια κηλίδα χημικού. Όσο για πληγές από τραυματισμούς, έχει περιοριστεί να κόβεται στο ξύρισμα. Κι όμως γιατί τον τρώει η ανησυχία; Είναι ο βασιλιάς της πολυθρόνας, ο άρχοντας του facebook, του twitter και δέκα ακόμα συνοικιακών blogs.

Το πλειοψηφικό αποτέλεσμα των σύγχρονων ελληνικών κωμωδιών, από αυτές που χαρακτηρίζονται από θιασαρχικό ωφελισμό έως εκείνες που κρύβουν κάποιες αγαθές προθέσεις, είναι σχεδόν άνισο: προβάλουν ή τουλάχιστον συντηρούν το σκωπτικό ύφος του αριστοφανικού πνεύματος, απογυμνώνοντάς τες όμως από το βαθιά διανοητικό και πολιτικοκοινωνικό τους  ισοζύγιο και το αντίστροφο. Και η πλάστιγγα γέρνει προς το κακό λαϊκότροπο θέαμα, τις μπαλαφάρες και την επιθεωρησιακή βωμολοχία τύπου Στάθη Ψάλτη.

Ο κώδικας της θεατρικής πανοπλίας του εκπαιδευτικού – συγγραφέα – σκηνοθέτη Γιώργου Μπήτρου έχει δοκιμαστεί πάμπολλες φορές στη θεατρική αρένα, τον τελευταίο όμως καιρό δείχνει να κατευθύνεται όλο και περισσότερο στο είδος της εικονοκλαστικής κωμωδίας που σέβεται, πρωτίστως, τον εαυτό της αλλά και το κοινό,

Η μεγαλοφυΐα του Αυγούστου Στρίνμπεργκ, του πιο πρωτοπόρου δραματουργού του 19ου αιώνα, έχει αφήσει ανεξίτηλη τη σφραγίδα της φυσιογνωμίας του στο θεατρικό χώρο, ιδιαίτερα στους Αμερικάνους συγγραφείς, από τον Ευγένιο ο’Νηλ κι έπειτα. Κατάφερε, ξεπερνώντας το μέτρο στις καθιερωμένες μορφές του θεάτρου, να ξεπεράσει ταυτόχρονα την εποχή του αλλά και το ίδιο του το έργο. Στην περίπτωση του Δεσποινίς Τζούλια, το περίφημο νατουραλιστικό δράμα του που ξεσήκωσε αντιδράσεις από την πρώτη του κιόλας σκηνική απόπειρα το 1904, η διττή του φύση αρχικά μας παραπλανά.

Αυτοβιογραφική αφήγηση ή ψυχολογικό θρίλερ; Δράμα ή τραγωδία; Πάλη των φύλων ή των τάξεων; Κοινωνική ματιά ή ψυχαναλυτική έρευνα; Έργο συμβολικό ή νατουραλιστικό; Με όποια διάθεση κι αν παρακολουθήσει κανείς το περιλάλητο αυτό μονόπρακτο, αποτελεί την πρώτη γνωριμία του Αιγινήτικου κοινού με το Σκανδιναβικό θέατρο. Σε σκηνοθεσία Άννας Γεραλή (η οποία υπογράφει επίσης σκηνικά, κοστούμια και μουσική επιμέλεια), παρακολουθούμε ενσωματωμένα όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία που ορίζουν τη σπουδαιότητα της δραματικής ποίησης.

Το Νοέμβρη του 2009, η νεοεκλεγείσα –τότε- κυβέρνηση, βρισκόμενη ακόμα σε προνυμφικό στάδιο, επεχείρησε με μια πρωτοβουλία παραχώρησης του δημοσίου βήματος, να δώσει στους πολίτες μια σύγχρονη ηλεκτρονική μικρογραφία της άμεσης δημοκρατίας. Έτσι δημιουργήθηκε το opengov.gr, κρατικό site όπου οι πολίτες μπορούσαν να συμμετέχουν με διαδικασίες δημόσιας διαβούλευσης στην κατάρτιση σχεδίων νόμου και υπουργικών αποφάσεων. Δημοκρατική συμμετοχική πρωτοπορία; Ενέργεια εντυπωσιασμού και «κολυμπήθρα του Σιλοάμ» των κυβερνητικών νομοσχεδίων; Με όση επιφυλακτικότητα και σκεπτικισμό κι αν αντιμετωπίστηκε, δεν εμπόδισε το διαδικτυακό τόπο να συγκεντρώσει τις πρώτες εβδομάδες λειτουργίας του, δεκάδες χιλιάδες αιτήσεις προτροπών και παρατηρήσεων.