Πόσες φορές θα έχει την ευκαιρία η «αριστερά» να κυβερνήσει και να μπορέσει να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην πορεία της χώρας;

Μέχρι πρότινος ήμουν υπέρμαχος της απλής αναλογικής και δεν μπορούσα να δεχτώ τους εκλογικούς νόμους – μαϊμού, που έδιναν στο πρώτο κόμμα ένα μπόνους 30 ή 40 ή και ακόμα 50 εδρών ! Και ήμουν πάντα υπέρ των συνεργασιών, διότι για μένα οι συνεργασίες δείχνουν την πραγματική δημοκρατία. Τελικά όμως, μετά από τα τελευταία γεγονότα, νομίζω ότι είμαστε ανώριμοι για συνεργασίες ! Κανείς δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη, την «καυτή πατάτα», και όλοι κρύβονται πίσω από δικαιολογίες ! Και την μεγαλύτερη ευθύνη την έχουν τα κόμματα της αριστεράς (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ). Για αυτό το λόγο, προτείνω στις επόμενες εκλογές, το πρώτο κόμμα να έχει ένα μπόνους 100 εδρών, για να είμαστε σίγουροι ότι η χώρα θα κυβερνηθεί, και δεν θα περιμένουμε από όλους να συνεργαστούν !

Όταν σαν αριστερά, θέλεις πχ να κάνεις 10 πράγματα, και σου δίνεται η δυνατότητα να κάνεις τα 5, αυτό δεν είναι σημαντικό; Είναι δυνατόν να τα θέλεις όλα; Και τα μισά να κάνεις, είναι μεγάλη επιτυχία! Αλλά αυτό κανείς τους δεν μπορεί να το καταλάβει. Στις επόμενες εκλογές, η δεξιά αναμένεται να κατέβει ενωμένη, με την ομπρέλα της «κεντροδεξιάς», οπότε πάει η ευκαιρία της αριστεράς! Διότι η «δεξιά» ξέρει να αμύνεται και στα δύσκολα θα ενωθεί! Ενώ η «αριστερά» είναι μια ζωή στη διαφωνία και την διάσπαση!

Ξαφνικά ο ΣΥΡΙΖΑ μου θυμίζει τον Αντρέα Παπανδρέου το 1981: έξω από το Νάτο, έξω από την ΕΟΚ, λόγια, ψεύτικες υποσχέσεις, λαϊκισμούς και αλαζονεία των υποψήφιων βουλευτών. Αν και είναι μεγάλη ιεροσυλία να συγκρίνεις έναν «ηγέτη» όπως ο Αντρέας, με τον Αλέξη, εντούτοις είμαι πολύ κοντά στο να πιστέψω ότι πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να το παίξει «νέο Πασοκ», και να έρθει στην εξουσία και να τα κάνει μπάχαλο, και να πάμε ακόμα πιο πίσω σαν χώρα!

Τελικά είναι πολύ πιο εύκολο να είσαι αντιπολίτευση, να διαμαρτύρεσαι, να προτείνεις ανέφικτα πράγματα, και να αρνείσαι την ευθύνη της διακυβέρνησης!

Ας έρθουμε και στο φλέγον ζήτημα: μνημόνιο! Τελικά, γίνεται τόσο πολύ συζήτηση για κάτι, που δεν έχει καν εφαρμοστεί! Και εξηγούμαι: μακάρι να είχε εφαρμοστεί το μνημόνιο!! Διότι πείτε μου, έχουν γίνει αποκρατικοποιήσεις, έχουν δοθεί χρήματα για την ανάπτυξη, έχει ανοίξει κανένα κλειστό επάγγελμα, έγινε δίκαιη η φορολογία, μειώθηκε ο δημόσιος τομέας, κτλ κτλ … Διότι τελικά ΤΙΠΟΤΑ από το μνημόνιο δεν έχει εφαρμοστεί, παρά μόνο το εύκολο: κάθετη μείωση μισθών και τέλος! Και όλοι μιλάμε για το μνημόνιο, τον «μπαμπούλα», που δεν έχει καν εφαρμοστεί!

Και για να είμαστε ρεαλιστές: όταν τα έχεις κάνει μπάχαλο 30 χρόνια, και έχεις δημιουργήσει ένα πελατειακό κράτος, με ευθύνη όλων (και όλοι επωφελήθηκαν από αυτό), και έχεις μείνει «ταπί», εεεε τότε δεν έχεις και πολλές επιλογές, όταν ζητάς δανεικά! Σίγουρα μπορείς να ζητήσεις πιο ευνοϊκούς όρους, σίγουρα μπορείς να πετύχεις καλύτερες συμφωνίες, αλλά δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση να σου τα χαρίσουν! Υπάρχει βέβαια και η λύση να βγεις από το ευρώ και να επιστρέψεις στην δραχμή και να στηριχθείς στην (ανύπαρκτη) εσωτερική παραγωγή σου, για να επιβιώσεις! Δεν νομίζω ότι κάνεις μας θα ήθελε κάτι τέτοιο.

ΥΓ – απογοητεύτηκα στις τελευταίες εκλογές από την «κρίση» του ελληνικού λαού : ένα 40% δεν πήγε καν να ψηφίσει (!!), πολλοί ψήφισαν απλά για «αντίδραση» (με άνοδο ακραίων κομμάτων), πολλοί είδαν τις εκλογές «για πλάκα» και τελικά είχαμε αυτά τα αποτελέσματα … Τελικά είμαστε άξιοι της τύχης μας …

Η νοικοκυρά στο σπίτι, έχει σηκώσει πλέον τα χέρια της ψηλά ! ότι και να κάνει με το πλυντήριο πιάτων, τα ποτήρια δεν καθαρίζουν ! Αποφασίζει να τα πλύνει στο χέρι, και πάλι τίποτα ! Άλατα μένουν παντού, αυτό δεν είναι νερό, είναι θάλασσα (και μάλιστα βρώμικη θάλασσα) που τρέχει από τις βρύσες μας ! Το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζει και ο εστιάτορας, όταν ο πελάτης του επιστρέφει το ποτήρι «επειδή είναι βρώμικο, δεν το πλύνατε καλά»...

Παίρνεις το αμάξι σου, και κατεβαίνεις πόλη … Στην μικρή πλατεία μπροστά από την Παναγίτσα, μία ταμπέλα λέει «απαγορεύεται το παρκάρισμα» … Από κάτω από την ταμπέλα, διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα ! Έχει τόσα πολλά αυτοκίνητα παρκαρισμένα παράνομα, που ούτε μηχανάκι δεν περνάει ! Ακόμα και η «γλίστρα», που πρέπει να είναι ελεύθερη για τις βάρκες, έχει κλείσει από αυτοκίνητα ! Πλέον δεν υπάρχουν «δημοτικές κάρτες», και ο καθένας παρκάρει όπου θέλει, όταν θέλει και όποτε θέλει ! Βέβαια σε αυτό, δεν φταίει μόνο η κάθε δημοτική – αστυνομική αρχή, αλλά και ο κάθε πολίτης, ο οποίος όταν βλέπει ότι δεν τον «τιμωρούν», σκέφτεται «έλα μωρέ»... 

Καλή χρονιά λοιπόν, όσο καλή βέβαια μπορεί να είναι μια χρονιά όπου οι «Μάγια» έχουν προβλέψει ότι θα είναι το τέλος του κόσμου!

Αλλά ας αφήσουμε τον κόσμο, είναι πολλά τα προβλήματα εκεί, και ας μείνουμε στο νησί μας, την όμορφη Αίγινά μας, που ομορφαίνει ακόμα περισσότερο τους χειμερινούς μήνες…

ΟΧΙ στους Παρασκευάδες στην Αίγινα

ΟΧΙ σε μνημόνια

ΟΧΙ σε ψηφοφορίες στην Βουλή

ΟΧΙ στην άφιξη των πλοίων στην Αίγινα

ΟΧΙ στην πληρωμή του χαρατσιού της ΔΕΗ

ΟΧΙ στις καταλήψεις

ΥΓ – αφιερωμένο στην Ελένη …

Βλέπω έναν διαφορετικό κόσμο, σαν αυτόν που βλέπουμε και ακούμε στα παραμύθια …

Ειρήνη παντού, χωρίς όπλα και πολέμους, χωρίς στρατούς και νεκρούς, χωρίς αίματα και πτώματα …

Καθαρή ατμόσφαιρα, χωρίς μόλυνση, βρωμιές, σκουπίδια, με καθαρές γαλάζιες θάλασσες, με καταπράσινα δάση , με καθαρό αέρα …

Δεν υπάρχει δυστυχία, φτώχια και πείνα … ο κόσμος είναι χαρούμενος, παντού χαμόγελα και ευτυχισμένα πρόσωπα, δεν υπάρχουν πια δάκρυα …

Όλοι είναι ίσοι, δεν υπάρχουν αδικίες, προνόμια, πλούσιοι και φτωχοί, προστατευόμενοι, προνομιούχοι, καταπιεσμένοι και σκλάβοι …

Στους δρόμους κυκλοφορούν μόνο «καλοί πρίγκιπες» και έχουν εξαφανιστεί οι «κακιές μάγισσες» …

Ηρεμία και χαλάρωση, και όχι άγχος και τρέξιμο …

Αρμονική συμβίωση ανθρώπων , ζώων και φυτών .. ο ένας δίνει στον άλλον … και ο καθένας παίρνει από τον άλλον …

Μουσικές, ηλιοβασιλέματα, φεγγάρια, λαμπερά αστέρια, φωτεινός ουρανός, καθαροί γαλαξίες, μυρωδιές και ζωγραφιές, δελφίνια να παίζουν στην θάλασσα …

Ανέκδοτο: Ταξιδεύουν ο Παπανδρέου, o Βενιζέλος και ο Μόσιαλος με το Πρωθυπουργικό αεροπλάνο για τις Βρυξέλλες. Κάπου πάνω από την Αττική, κοιτά ο Μόσιαλος στο δάπεδο του αεροπλάνου και βλέπει ένα χαρτονόμισμα των 200 ευρώ. Το μαζεύει και με ύφος γυρίζει στον Βενιζέλο και του λέει: "Να μπορούσα να άνοιγα τώρα το παράθυρο, να το πετούσα κάτω και να έκανα έναν Έλληνα που θα το έβρισκε ευτυχισμένο".

Παραλιακός δρόμος της Αίγινας, τέλος Αυγούστου – αρχές Σεπτεμβρίου… το καφενείο μισοάδειο, και οι πρώτες ψιχάλες βροχής εμφανίζονται!

Αλήθεια, φέτος το καλοκαίρι δεν έβρεξε ούτε μία μέρα! Ο δρόμος άδειος, ελάχιστα πλέον παιδιά παίζουν και κάνουν ποδήλατο. Το καλοκαίρι πέρασε πολύ γρήγορα φέτος!

Τέλος καλοκαιριού, τέλος διακοπών, και σιγά σιγά οι περισσότεροι γυρνάνε στην Αθήνα, οι άδειες τελειώνουν, ο κόσμος επιστρέφει στις δουλειές τους … οι «παρασκευάδες» αρχίζουν και εγκαταλείπουν το νησί, και ξαναμπαίνουν στον αληθινό τους ρόλο, το ρόλο του «παρασκευά», που έρχεται τα σαββατοκύριακα!

Επίσημα ξεκινάει το φθινόπωρο, αλλά όλοι ξέρουμε ότι τα καλύτερα μπάνια τα έχουμε κάνει τον Σεπτέμβριο, τις καλύτερες βραδιές τις έχουμε περάσει τα σαββατοκύριακα του Σεπτεμβρίου, λέγοντας κάθε φορά «αυτό είναι και το τελευταίο του καλοκαιριού»! Ο dj να παίζει ό,τι τραγούδι βρίσκει, που να θυμίζει καλοκαίρι: summertime, walking on sunshine, summer in the city, summer nights (grease), δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα, κι όμως είμαι ακόμα εδώ, και πολλά άλλα…

Αλλά, παρόλα αυτά, η μελαγχολία του φθινοπώρου είναι εδώ …

Φθινόπωρο 2011 στην Ελλάδα… ένα πολύ δύσκολο φθινόπωρο ξεκινάει, και κανείς δεν ξέρει σε τι κατάσταση θα είμαστε το επόμενο καλοκαίρι! Θα λεγόμαστε Ελλάδα, Griehenland, Grèce, Grecia, Greece; Θα πληρώνουμε με ευρώ, με δραχμή, με λίρες, με φράγκα, με δολάρια, με μάρκα; Θα έχουμε ξεπουλήσει τα πάντα; Θα έχουμε γκρεμίσει τα πάντα; Θα χρειαζόμαστε βίζα για να πάμε απέναντι στο Αγκίστρι, την Κυρά, την Επίδαυρο;

Μέσα μας όμως ξέρουμε πως, ό,τι και να γίνει, μερικά πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν: τα χρώματα στο ηλιοβασίλεμα, το τσίπουρο στο καφενείο, η μυρωδιά του φιστικιού (που το μαζεύουν), οι κουβέντες με τους φίλους μας, το φεγγάρι από πάνω μας…

This is the end... το τέλος του καλοκαιριού, μια θλίψη, μια μελαγχολία, και φέτος επιπλέον και μια αγωνία για το αύριο… this is the end, my friend, of our elaborate plans, the end, of everything that stands, the end… Στο σινεμά τα φώτα αρχίζουν να ανάβουν, και στην οθόνη εμφανίζεται με μεγάλα γράμματα «the end» !

Και η φυσαρμόνικα σίγησε… Καλό ταξίδι…

Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς την ΕΤ1? Η αλήθεια είναι πως ένα ολόκληρο κανάλι, με πάρα πολλές εκπομπές, φυτοζωούσε με ποσοστά τηλεθέασης ανάμεσα στο 0,5 – 1,5%! Ένα ολόκληρο κανάλι, με (δυστυχώς) μεγάλη νοοτροπία δημοσίου, με υπαλλήλους που δεν νοιάζονταν για το πρόγραμμα, για την προώθηση των εκπομπών του, για τις ζωντανές μεταδόσεις, και με τον συνδικαλισμό να έχει ριζώσει για τα καλά σε όλο το σύστημα, στα κτίρια της οδού Κατεχάκη.

Όμως η ΕΤ1 ήταν και κάτι παραπάνω: ήταν το μοναδικό τηλεοπτικό κανάλι που φιλοξενούσε εκπομπές πιο «ποιοτικές», πολλά ντοκιμαντέρ και εκπομπές έρευνας. Κάθε χρόνο, τουλάχιστον 10 – 15 τέτοιες εκπομπές, οι περισσότερες «εξωτερικές παραγωγές», μεταδιδόντουσαν από την συχνότητα της ΕΤ1. Εκπομπές πολιτιστικές, οικολογικές, ταξιδιωτικές , έρευνας και τεχνολογίας, εναλλακτικών μορφών ενέργειας, και πολλές άλλες. Τι θα γίνει τώρα χωρίς την ΕΤ1?

Όλες αυτές οι εκπομπές, ήταν δημιουργήματα νέων καλλιτεχνών, τις περισσότερες φορές άγνωστοι στο ευρύ κοινό, αλλά άνθρωποι πολύ αξιόλογοι, με μεγάλο ταλέντο, που η μόνη διέξοδος που είχαν για να κάνουν κάποιες δουλειές, και για να τις δείξουν στον κόσμο, ήταν το κανάλι της ΕΤ1. Διότι κακά τα ψέματα, τα υπόλοιπα κανάλια, βουτηγμένα στα τηλεοπτικά σκουπίδια με τούρκικες σειρές και ριάλιτυ παιχνίδια, είτε δεν έχουν χώρο για τέτοιες εκπομπές (πχ ΑΝΤ1, STAR, ALTER), είτε τις κρατάνε για δημοσιογράφους «φίρμα» (πχ Τσίμας στο ΜΕΓΚΑ, Παπαχελάς στον ΣΚΑΙ, Αυγερόπουλος στην ΝΕΤ). Άρα τι μένει, για τους νέους δημιουργούς (και όταν λέμε δημιουργούς, μιλάμε για μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων, σκηνοθετών, μοντέρ, δημοσιογράφων, κάμεραμαν, κτλ) τώρα που έκλεισε η ΕΤ1? Και μην πει κανείς ότι η ΕΤ1 ήταν απλά μια «οικονομική κάνουλα»  για τους δημιουργούς ντοκιμαντέρ στην Ελλάδα! Διότι η δημόσια (και όχι κρατική) τηλεόραση, την οποία εμείς πληρώνουμε, έχει υποχρέωση να προωθεί τον πολιτισμό και να εκπέμπει προγράμματα ποιότητας (σε αντίθεση με τα ιδιωτικά κανάλια)!

Δυστυχώς όμως, τα τελευταία 20 χρόνια, η ΕΡΤ (όπως και πολλές άλλες υπηρεσίες του δημοσίου), έγιναν καταφύγιο για χάριν ψήφων και πολιτικών παιχνιδιών, με αποτέλεσμα η πλειοψηφία των εργαζομένων και οι περισσότεροι που διοικούσαν, να χρεώσουν την δημόσια τηλεόραση με απίστευτα χρέη, να λειτουργούν με νοοτροπία «ελληνικού δημοσίου», να μην νοιάζονται για τα οικονομικά δεδομένα (ποιος μπορεί να ξεχάσει τις σπατάλες για τις φιέστες της eurovision και τα εκατομμύρια που δόθηκαν για τις τηλεοπτικές μεταδόσεις των ποδοσφαιρικών αγώνων του Ολυμπιακού), και τελικά να παρασύρουν όλη την δημόσια τηλεόραση σε οικονομικό μαρασμό, με αποτέλεσμα να φτάνουμε στο «αναγκαστικό» κλείσιμο της ΕΤ1!

Και πάλι βέβαια, οι «μεγάλοι» δημοσιογράφοι δεν πλήττονται! Απλά θα εξαφανιστεί όλη η νέα γενιά δημιουργών, διότι δεν θα έχουν πλέον «τηλεοπτική στέγη» να δείξουν τα έργα τους! Και θα αναγκαστούν πλέον να συνεχίσουν να ζουν σε ένα «μικρόκοσμο» (τα φεστιβάλ ντοκιμαντέρ), όπου κάθε χρόνο βλέπεις τους ίδιους και τους ίδιους, να δείχνει ο ένας στον άλλον, το νέο του έργο!

Σε μια παρέα πριν λίγες μέρες και σε συζήτηση γύρω από …Ευρωπαϊκά θέματα, ακούστηκε μια φοβερή ατάκα: όταν οι Ευρωπαίοι ξεκίνησαν να μαθαίνουν πώς να ψήνουν το κρέας, εμείς οι Έλληνες είχαμε ήδη χοληστερίνη! Με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, με την παγκόσμια οικονομία να καταρρέει και τις ευρωπαϊκές χώρες να προσπαθούν να βρουν μια λύση, είναι αναπόφευκτο οι περισσότερες κουβέντες των ημερών, να αφορούν την παγκόσμια οικονομία. Και επειδή λόγω καλοκαιριού φιλοξενούμε στην Ελλάδα αρκετούς ξένους (κυρίως Ευρωπαίους), είναι λογικό οι συζητήσεις αυτές να γίνονται σε «ευρωπαϊκό» κλίμα !

Αύγουστος, ο κατεξοχήν μήνας των διακοπών, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά στα περισσότερα μέρη του κόσμου. Είναι ο μήνας που οι πρωτεύουσες αδειάζουν και όλος ο κόσμος έχει πάρει τα βουνά και τις θάλασσες.

Αύγουστος, ο μήνας που εύχεσαι τελικά να είσαι στο πιο απόμερο μέρος της γης ! Διότι όπου και να πας, έχει τόσο πολύ κόσμο, που δεν το ευχαριστιέσαι .