Παρακολουθώντας την πορεία του βίου της Κυβέρνησης Παπαδήμου αυτό που πραγματικά με έχει εντυπωσιάσει και προβληματίσει είναι η στάση του Προέδρου της ΝΔ, κου Αντώνη Σαμαρά. Από βέρος αντιμνημονιακός - κατά την επιβολή του Μνημόνιο Ι – που είχε ως αποτέλεσμα την διαγραφή της κας Ντόρας Μπακογιάννη επειδή ψήφισε ΝΑΙ στη Βουλή, εναρμονίστηκε πλήρως με την μνημονιακή πολιτκή του ΠΑΣΟΚ και του εκλεκτού του, Πρωθυπουργού κου Λουκά Παπαδήμου, διαγράφοντας 20 Βουλευτές της ΝΔ επειδή δεν το αποδέχθηκαν.

Το 1/3 περίπου της κοινοβουλευτικής του ομάδας! Χαρακτηριστικό της κατάστασης που επικρατεί στην Συγγρού είναι η απορία που εξέφρασε ο μέχρι πριν 6 ημέρες εκπρόσωπος της ΚΟ της ΝΔ κος Μαρκόπουλος, ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Προέδρου κου Σαμαρά: ‘Πως είναι δυνατόν να πηγαίνω σε κοπή πίτας με 1000 άτομα και να επιμένω στην αντιμνημονιακή πολιτική του κόμματος και μετά 2 ημέρες να διαγράφομαι διότι ψήφισα ΟΧΙ σε ένα αποτυχημένο σχέδιο ενός αποτυχημένου Υπουργού Οικονομικών;’!

Δεν ξέρουμε ακριβώς αν τα εισοδήματά μας έχουν επιστρέψει στο 2004, όπως μας είπε ο ΥΠΟΙΚ και Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης κος Ε. Βενιζέλος, αλλά αυτό που ξέρουμε είναι ότι χιλιάδες συμπολίτες μας αδυνατούν να πληρώσουν τα βασικά: Ενοίκιο, ΔΕΗ, Νερό κ.λπ.
Το κατεβατό των λογαριασμών που αναμένουν πληρωμή μεγαλώνει καθημερινά. Από το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ και τον τσαμπουκά, είμαστε στο ΔΕΝ ΕΧΩ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΩ και την κατάθλιψη.

Περί τα μέσα Μαΐου, εσπευσμένα και προ ημερήσιας διάταξης, η Διοίκηση του Δήμου φέρνει θέμα, στο Δημοτικό Συμβούλιο, επισκευής του Κυβερνείου. Λέει τότε η Διοίκηση του Δήμου: Προκειμένου να επισκευαστεί το ετοιμόρροπο Κυβερνείο και για να μην χάσουμε το 1,5 εκατομμύριο που μας δίνει η ΔΕΗ γι’ αυτό, πρέπει άμεσα να μεταφερθεί μέρος της βιβλιοθήκης και το Ιστορικό αρχείο στο Δημοτικό Σχολείο Βαθέoς και γι’ αυτό έχουν γίνει όλες οι συνεννοήσεις με τους αρμόδιους φορείς.

Τα προχτεσινά επεισόδια στην πλατεία Συντάγματος θα μείνουν στην ιστορία για πολλούς λόγους. Ένας από αυτός είναι η πρωτοφανής αγριότητα των μονάδων αποκατάστασης της τάξης και ένας άλλος είναι η τεράστια ποσότητα των χημικών. Διότι για χημικά μιλάμε και όχι για δακρυγόνα.

Η εντολή ήταν να αδειάσει η πλατεία. Οι γνωστοί παρακρατικοί έκαναν το χρέος τους και ξεκίνησαν τα επεισόδια τα οποία επεκτάθηκαν σχεδόν άμεσα από το Μοναστηράκι μέχρι την Αμαλίας. Ο κόσμος της πλατείας είναι θυμωμένος. Η αγανάκτηση για το μνημόνιο πλατειάζει και περιλαμβάνει  σιγά σιγά την αγανάκτηση κατά των δυνάμεων καταστολής και των πολιτικών προϊσταμένων τους. Οι 800 τραυματίες πολίτες και οι 100 τραυματίες αστυνομικοί, δυστυχώς είναι μόνο η αρχή. Κάλλιστα θα μπορούσαμε να έχουμε νεκρούς. Ευτυχώς δεν είχαμε!

Ευθιξία μηδενική. Καμιά παραίτηση και κανένα συγγνώμη. Οι σκηνές που είδαμε στα μέσα, ήταν αγριότερες από τις σκηνές στην Αίγυπτο και στη Συρία.

Δράττομαι της ευκαιρίας από ένα σχόλιο που είχα γράψει στο μπλογκ Πρώτα η Αίγινα, για ένα άρθρο με τίτλο «Γρηγορόπουλος, Σακκιώτης και το «καλό του νησιού»» να αναπτύξω λίγο τη σκέψη μου μέσω της νέας – και πάντα φιλόξενης -ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας ‘Νέα Εποχή’.

Το γαϊτανάκι των προσφυγών κατά της Διοίκησης Σακκιώτη ξεκίνησε νωρίς. Η προσφυγή του κου Γρηγορόπουλου για τον προϋπολογισμό, ‘χτύπησε’ τη διοίκηση σαν κεραυνός εν αιθρία. Βέβαια είναι ένα πεδίο που ο κος Σακκιώτης και οι συνεργάτες του γνωρίζουν καλά γιατί εντρύφησαν σε αυτό αρκετά, σαν αντιπολίτευση μαζί με τον κο Γκότση. Η πολιτική μοίρα τους έφερε, τον έναν Διοίκηση και τον άλλον ξανά στην Αντιπολίτευση. Απλά ήταν θέμα χρόνου να συμβεί.