Αυτή η ερώτηση παραμένει αναπάντητη σε ένα σημαντικό ποσοστό Ελλήνων, το οποίο στις δημοσκοπήσεις καταδεικνυόταν με πολύ υψηλά ποσοστά. Κατά πάσα πιθανότητα αυτό θα είναι και το ποσοστό που θα γείρει την πλάστιγγα προς την μία ή την άλλη πλευρά.

Εμείς, οι ψηφοφόροι, ο λαουτζίκος, τα πρόβατα ή όπως αλλιώς μας χαρακτηρίζουν οι ακούραστοι «διασώστες» μας, τι πρόκειται να κάνουμε στις εκλογές αυτές; Πώς θα αντιδράσουμε στα όσα «καλά» μας έχουν κάνει οι επαγγελματίες πολιτικοί; Τι μήνυμα θα τους στείλουμε το βράδυ των εκλογών;

Να ’μαι και πάλι. Καλά λένε ότι πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Τι κάθομαι τώρα να γράψω, έχω κάτι καινούργιο με αξία να πω; Φοβάμαι πως όχι. Μάλλον για ψυχοθεραπεία το κάνω…

ΣΑΒΒΑΤΟ 31 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

Όλα αρχίζουν το 2009. Τότε μια ομάδα-παρέα φερέλπιδων, όχι πρώτης κλάσης εξυπνάδας, νεαρών πολιτικών, με συμφέροντα και προσωπική ζωή μέχρι τότε εκτός Ελλάδας, μαζί με κάποιους ντόπιους αγύρτες ξεκαβάλισαν τις μηχανές τους, κούρεψαν τις αλογοουρές (σαν τους πιο παλιούς, αυτούς που φόραγαν ζιβάγκο πριν τις γραβάτες), άφησαν τα γυμναστήρια και τις περιβαλλοντολογικές οργανώσεις και πήραν «ποδαράτο» το δρόμο για το μέγαρο Μαξίμου. Πολύ ωραία εικόνα τότε να τους βλέπεις: Άνετους, χαλαρούς, μια γκόμενα με αθλητικό παπούτσι και σακίδιο στον ώμο, που λίγο μετά ορκιζόταν Υπουργός Περιβάλλοντος…Νέος αέρας, νέα ήθη, κάτι αλλάζει είπαμε όλοι. Επιτέλους, βρέθηκαν κάποιοι σοβαροί, νέοι, με όρεξη για δουλειά. Υπάρχει επιτέλους ελπίδα, υπάρχουν και λεφτά. Θα βγούμε από το αδιέξοδο που μας έβαλε η «κακιά δεξιά».

Και τελικά τι; Τελικά αυτοί δεν είχαν έρθει για να μας σώσουν. Είχαν έρθει να εκτελέσουν ένα καλοπληρωμένο συμβόλαιο που είχαν υπογράψει. Ένα συμβόλαιο θανάτου. Θανάτου ενός ολόκληρου λαού. Αυτή δεν ήταν κυβέρνηση. Εταιρεία δολοφόνων ήταν.

Αγαπητό ημερολόγιο αν με ρωτάς τι κάνω:

Πάω από το 2010, κάθε μήνα στην τράπεζα, παίρνω τα λεφτά και τα κρύβω στο στρώμα. Μήπως και έρθει η δραχμή, να αγοράσω τίποτα κοψοχρονιά. Βέβαια σύντομα άρχισα να βρίσκω λιγότερα στην τράπεζα και έτσι ξόδευα απ’ τα κρυμμένα. Τελευταία, στην τράπεζα βρίσκω όσα μου χρειάζονται για τις 12 μέρες του μήνα, τα κρυμμένα σχεδόν τελείωσαν και μια ανατριχίλα με διαπερνά. Να δεις ρε πούστη, ούτε εγώ θα τη γλυτώσω…

Αγαπητό ημερολόγιο, αν με ρωτάς τι φταίει:

Θα έλεγα ότι ζω σε ένα απ’ τα ευλογημένα μέρη του κόσμου, άλλα σκέφτομαι σαν κλέφτης και τραμπούκος.

Μέχρι τώρα, οι «φίλοι», που θέλουν φυσικά το μερίδιο απ’ αυτό το ευλογημένο και πλούσιο μέρος, δεν με είχαν «διαβάσει» σωστά. Ερχόντουσαν με τσαμπουκά. Και κει την πάταγαν, σκόνταφταν στο DNA μου, που γράφει «δεν ζω με λουρί και καπίστρι», «πήρα και δεν θέλω άλλο», «προτιμώ να πεθάνω στα άγρια βουνά παρά να σκύψω και να υποδουλωθώ».

Τώρα όμως, ήρθαν «διαβασμένοι». Πόνταραν στην νοοτροπία του κλέφτη, του τραμπούκου μάγκα που του ανήκουν όλα. Και μου πήραν τα σώβρακα. Μου το έβαλαν το καπίστρι, μου το πέρασαν και το λουρί. Βέβαια, βοήθησαν ουσιαστικά και τα παλικάρια, που σου είπα στην αρχή, χωρίς αυτά δουλειά δεν γινότανε.

Αγαπητό ημερολόγιο, αν με ρωτάς: Και τώρα τι γίνεται;

Τίποτα. Απολύτως. Ανακατεύουμε πάλι την τράπουλα, με τα ίδια σημαδεμένα χαρτιά. Η ανάγκη μας όμως, δεν είναι καν για καινούργια χαρτιά, αλλά να σταματήσουμε να παίζουμε με την τράπουλα. Οι πιο πολλοί αδυνατούμε να καταλάβουμε (ή να παραδεχτούμε) τι ακριβώς συμβαίνει, και πάμε ήσυχοι στο κρεβάτι, με υπνωτικό τα δελτία των 8. Όσοι καταλαβαίνουμε κάτι, απλά αδιαφορούμε ή κοιτάμε πώς να επωφεληθούμε. Δυστυχώς, παρά τα πολλά καλά της φυλής μας, η έλλειψη παιδείας έχει κάνει τρομερό κακό.

Αγαπητό ημερολόγιο, αν με ρωτάς: Τι βλέπεις για το μέλλον;

Βλέπω την Ελλάδα που αγάπησα, με μισθούς Λετονίας και κόστος ζωής Ολλανδίας. Βλέπω τα εγγόνια μου να μεταναστεύουν. Βλέπω μια χώρα γερόντων, που πηγαίνουν στα ΑΤΜ για τη σύνταξη - βοήθημα, και γυρίζουν τσακισμένοι και ληστευμένοι στα σπίτια τους.

Βλέπω τους νέους Έλληνες, που θα έχουν απομείνει εδώ, να δουλεύουν σαν σκλάβοι, σε πολυεθνικές του τουρισμού, της ενέργειας και της μεταπώλησης. Πρώτα όμως βλέπω θερμούς ρήτορες, να πουλάνε το ίδιο παραμύθι σε διαφορετικές συσκευασίες.

Βλέπω απελπισμένους, χωρίς όνειρα, άδειους ανθρώπους, να σώζονται και να ξανασώζονται, από τους ίδιους αμετανόητους επαγγελματίες σωτήρες, που ξέρουν άριστα να σώζουν μόνο τον εαυτό τους.

Αλλά δεν φοβάμαι. Ο Θεός της Ελλάδας, πάλι σκορπίζει τον σπόρο του Ελληνισμού σε όλη τη γη.

Δεν φοβάμαι, μόνο λυπάμαι και ντρέπομαι. Ντρέπομαι πολύ… Και πιο πολύ ντρέπομαι αγαπητό μου ημερολόγιο, όταν βλέπω τις δημοσκοπήσεις, οι οποίες λένε ότι οι μισοί και πλέον από εμάς που θα πάμε να ψηφίσουμε, θα ψηφίσουμε πάλι αυτούς.

Και κάθομαι και σκέφτομαι: Επιτέλους, μπορεί να υπάρχουν σε αυτό τον τόπο των αγώνων για τη Δημοκρατία και την Ελευθερία, τόσοι πολλοί προδότες;

Διαφορετικά, είμαι αναγκασμένος να πιστέψω ότι πρόκειται, σε μεγάλο βαθμό, για ανίατα ηλίθιους.

Όλη την προηγούμενη εβδομάδα, σκεφτόμουν τι θα μπορούσα να γράψω που να μην επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια, κάτι καινούργιο, φρέσκο, ίσως και με μια δόση ελπίδας.

Δυστυχώς δεν βρήκα τίποτα επίκαιρο που να προσδίδει ελπίδα, εκτός αν κάποιοι από εσάς θεωρείτε ελπιδοφόρο το «νέο ξεκίνημα» του «νέου ΠΑΣΟΚ» του Βενιζέλου…

Περνούν οι μέρες. Τα γεγονότα διαδέχονται το ένα μετά το άλλο. Κι εγώ έκπληκτος βλέπω όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, ανίκανος να φανταστώ τι άλλο κακό μας περιμένει στη γωνία.
Είναι αλήθεια: Όλοι αυτοί οι πολιτικοί αλήτες, εντός και εκτός Ελλάδας, βρέθηκαν ξαφνικά να αποφασίζουν για το μέλλον το δικό μου, με τρόπο καθ’ όλα «νομιμοποιημένο», «δημοκρατικό» και πέρα για πέρα «αξιοκρατικό»…

Συγκεντρώθηκαν οι ακατάλληλοι και συμφώνησαν πως πρέπει να παραδώσουν τη χώρα στους κατάλληλους. Αλλά σε ξένους και όχι Έλληνες κατάλληλους. Η ασθένεια της χώρας αρχικά κρίθηκε πολύ σοβαρή. Στη συνέχεια «μπήκε στην εντατική» από τους κατάλληλους. Και τώρα αποδέχονται οι αποτυχημένοι πως πρέπει να γίνει απόλυτη αφαίμαξη… Για το καλό της χώρας, η χώρα πρέπει να παυθεί και από πειραματόζωο να γίνει νεκρά σωρός, η οποία θα μοιραστεί σε κομμάτια στους «ενδιαφερόμενους». Η απόφαση των ακατάλληλων ήταν κοινή: Αργός θάνατος, με δόσεις, έτσι ώστε το θύμα να μην καταλάβει τι του συμβαίνει.

Έζησε στο νησί μας περίπου στα μέσα του 19ου αιώνα και έγινε αγαπητός στην κοινωνία της Αίγινας ασκώντας την επιστήμη του. Φαρμακοποιός στο επάγγελμα, ανακούφιζε τον πόνο των Αιγινητών με τα φαρμακευτικά του σκευάσματα.

Ήταν τόσο δημοφιλής, που αποφάσισε να ασχοληθεί και με την πολιτική, σε μια εποχή, γύρω στο 1880, όπου τα πράγματα ήταν πάνω-κάτω όπως και τώρα. Η χώρα σε κατάσταση πτώχευσης, ο κόσμος σε απόγνωση, αλλά η ζωή τότε πιο απλή, η καθημερινότητα χωρίς πολλές έγνοιες και σκοτούρες.

Οι εκλογικές του διαμάχες με τον Νίκο Πέππα, ομηρικές, όπως λένε οι γνώστες της τοπικής λαογραφίας.

Έντονες προεκλογικές περίοδοι, πολιτικές συγκρούσεις, που λόγω εντοπιότητας, μάλλον μοιάζουν λίγο με τις σημερινές… Βέβαια τότε δεν υπήρχε το διαδίκτυο και τα blogs για να «ξεκατινιάζονται», αλλά υπήρχε το καφενείο, όπου εκεί οι θαμώνες, ανάλογα την πολιτική τους προτίμηση, «σκάρωναν» στιχάκια ώστε να «πικάρουν» τους αντιπάλους:

«Στου Πέππα την αυλή

ανοίξαμε ένα λάκκο

και θάψαμε τον Ρόδαρο

χωρίς παπά και διάκο…»

Όπως καταλάβατε, τα παραπάνω αναφέρονται στον Σπύρο Ρόδη, που διατέλεσε Δήμαρχος Αίγινας περίπου το 1880.

Και έρχομαι στο θέμα μας: Πού να το ήξερε ο «συγχωρεμένος» ο Ρόδης, ότι 120 χρόνια μετά, ο δρόμος που πήρε το όνομά του για να τον τιμήσουν οι απόγονοί του, εμείς δηλαδή, θα ήταν σημείο τριβής και αντιπαράθεσης για πρώην, νυν και επίδοξους δημάρχους, για επαγγελματικές ενώσεις και για όποιον ασχολείται με τα κοινά αυτού του τόπου.

Όλα ξεκίνησαν το 2007, όταν η τότε δημοτική αρχή αποφάσισε να κλείσει την οδό Σπύρου Ρόδη για κάποιες ώρες (10:00-20:00) και έτσι να μετατρέψει τον στενό δρόμο γεμάτο από μηχανάκια, αυτοκίνητα και ηχορύπανση, σε ένα εμπορικό πεζόδρομο χωρίς φασαρία και ιδανικό για ψώνια και για βόλτα.

Υπήρχαν πολλές αντιδράσεις, το μέτρο καινούργιο και δύσκολο να εφαρμοστεί. Μπάρες και ταμπέλες έμπαιναν και έβγαιναν, το ίδιο και τα μηχανάκια και τα αυτοκίνητα. Προσφυγές από επαγγελματικές, σφοδρή αντιπολίτευση από τον σημερινό δήμαρχο, αντιδράσεις από κάποιους μαγαζάτορες της περιοχής. Τελικά το μέτρο αυτό παραμένει μέχρι και σήμερα, αλλά δυστυχώς ποτέ δεν διαφυλάχθηκε και δεν λειτούργησε σωστά.

Και η προηγούμενη δημοτική αρχή δεν κατάφερε να αστυνομεύσει σωστά έναν δρόμο 70 μέτρων, ώστε να είναι πράγματι πεζόδρομος για κάποιες ώρες, αλλά ούτε και εμείς οι πολίτες καταφέραμε να βάλουμε στην καθημερινότητά μας και να μας γίνει συνήθεια, ότι η οδός Σπύρου Ρόδη, αυτός ο στενός δρόμος με τα παλιά κτίρια, με το Λαογραφικό Μουσείο, με τα εμπορικά καταστήματα, είναι ένας δρόμος που πρέπει να τον περπατήσουμε πεζοί, να χαρούμε τις όμορφες γωνιές του, να δούμε τις βιτρίνες του, να ψωνίσουμε αμέριμνοι χωρίς τον φόβο και τον θόρυβο των αυτοκινήτων και μοτοποδηλάτων.

Όπως ακριβώς κάνουμε στις εκδρομές, που έχουμε πάει όλοι σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και της Ευρώπης. Ας αναρωτηθούμε, σε όλες μας τις εκδρομές, σε οποιοδήποτε μέρος, σε τι δρόμο περπατάμε, χαζεύουμε, ψωνίζουμε; Και πραγματικά, μου κάνει τρομερή εντύπωση πώς υπάρχουν κάποιοι επαγγελματίες που συνεχίζουν να πιστεύουν πως η πεζοδρόμηση της Σπύρου Ρόδη έχει κάνει κακό στις επιχειρήσεις τους. Δυσκολεύομαι πραγματικά να καταλάβω σε τι θα εξυπηρετούσε η συνεχόμενη διέλευση αυτοκινήτων και μοτοποδηλάτων από έναν στενό δρόμο, που δεν μπορούν να σταματήσουν.

Νιώθω πολύ άσχημα –πραγματικά- που υπάρχει λόγος να επιχειρηματολογώ για κάτι αυτονόητο. Ότι δηλαδή σε ένα νησί σαν την Αίγινα, με τουρισμό και ιστορία, ένας δρόμος εμπορικός σαν την Σπύρου Ρόδη πρέπει να είναι κλειστός. Πως αυτό είναι προς όφελος και των επαγγελματιών, αλλά και των κατοίκων και των χιλιάδων επισκεπτών.

Αποφάσισα να γράψω τα παραπάνω ξέροντας σαν μέλος του Δ.Σ. της Επαγγελματικής Ένωσης, ότι το θέμα έρχεται ξανά στο προσκήνιο, προφανώς γιατί ο σημερινός Δήμαρχος, αλλά και η Διοίκηση του σωματείου μας ήρθε η ώρα να εκπληρώσουν την υπόσχεσή τους σε κάποιους. Να ξεπληρωθούν προεκλογικά γραμμάτια ίσως.

Ένας πατέρας της γενιάς του Πολυτεχνείου κάθεται αναπαυτικά στον καναπέ του μαζί με το 12χρον γιο του και το νεότερο μέλος της οικογένειας, ένα μωράκι 5 – 6 μηνών. Κάποια στιγμή αποφάσισε πως έφτασε η ώρα να εξηγήσει στο μεγάλο του γιο όλα αυτά που ακούει περί κοινωνικών τάξεων και γύρω από το ρόλο της εξουσίας στην ζωή μας.

«Κοίτα παιδί μου» του λέει, «η κοινωνία είναι όπως η οικογένεια. Στη δική μας οικογένεια, για παράδειγμα, εγώ είμαι το κεφάλαιο: αυτός δηλαδή που κερδίζει και φέρνει τα χρήματα. Η μητέρα σου είναι η Κυβέρνηση: αυτή που αποφασίζει πού και πώς θα τα ξοδέψουμε. Η υπηρέτρια είναι η εργατική τάξη. Εσύ παιδί μου είσαι ο λαός».

«Το μωρό τι είναι πατέρα;»

«Το μωρό είναι το μέλλον του λαού αγόρι μου».

Κάποια στιγμή, αργά τα μεσάνυχτα, το μωρό τα έχει «κάνει» και κλαίει ασταμάτητα. Κανένας δεν σηκώνεται να το ησυχάσει.

Ο γιος σηκώνεται, χτυπάει την πόρτα της κρεβατοκάμαρας, τίποτα… Μισανοίγει την πόρτα και βλέπει τη μητέρα του να κοιμάται ατάραχη, φορώντας ωτοασπίδες. Ο πατέρας πουθενά…

Πηγαίνει προς την κουζίνα και από τη μισάνοιχτη πόρτα βλέπει τον πατέρα του...να πηδάει την υπηρέτρια...

Φεύγει αθόρυβα, πλήρως απογοητευμένος και επιστρέφει στο δωμάτιό του. Το πρωί αναφέρει στον πατέρα του το βραδινό περιστατικό με το κλάμα του μωρού.

«Να σου εξηγήσω γιε μου» λέει ο πατέρας.

«Άσε ρε πατέρα, κατάλαβα» του απαντάει ο γιος. «Το κεφάλαιο πηδάει την εργατική τάξη, η Κυβέρνηση κοιμάται του καλού καιρού, ο λαός φωνάζει αλλά δεν τον ακούει κανείς, ενώ το μέλλον του λαού παραμένει σκατωμένο…»!

Ξεκίνησα με το παραπάνω ανέκδοτο, που διάβασα κάπου στο διαδίκτυο, μιας κι αυτές τις μέρες μου είναι αδύνατον να συγκεντρωθώ και να γράψω κάτι. Και τι γράψω αλήθεια; Η επικαιρότητα είναι τόσο θολή και τόσο μίζερη… Εξ άλλου δεν υπάρχει πια κάτι, που να μην το έχουμε πει… Ο πιτσιρικάς της πιο πάνω ιστορίας περιγράφει την κατάσταση απόλυτα και πολύ παραστατικά…

Πριν λίγες μέρες γιορτάσαμε ( ; ) την επέτειο του Πολυτεχνείου. Ευτυχώς, χωρίς πολλά επεισόδια… Ήταν μια περίεργη συγκυρία: Αυτή τη χρονιά, βλέποντας τα πλάνα αρχείου, μια απερίγραπτη συγκίνηση κι ένας κόμπος στο λαιμό με έπνιγαν. Αυτές οι μέρες, αυτά τα πρόσωπα, αυτές οι φωνές, μου φαίνονταν πιο επίκαιρα από ποτέ. Τα τραγούδια του Θεοδωράκη, οι φωνές του Παπακωνσταντίνου, του Καλογιάννη, του Ξυλούρη με έκαναν να βουρκώνω… Γιατί άραγε; Μήπως 38 χρόνια μετά η κατάσταση ξαναγυρνά στα ίδια;

Άκουσα και από μια εκπομπή να μεταφέρουν ένα μήνυμα ενός νεαρού τηλεθεατή: «Ο παππούς μου συνέχεια  μου έλεγε πως δεν περάσαμε εμείς κατοχή και δεν ξέρουμε τι σημαίνει πείνα και στέρηση. Ο πατέρας μου πως είμαστε τυχεροί, που δεν περάσαμε χούντα. Τι έχουν να πουν τώρα, που θα τα περάσω και τα δυο μαζί;»…

Και όντως. Αυτό που ζούμε είναι και κατοχή και χούντα.

Η χούντα των συμφοιτητών… Του Γιώργου και του Αντώνη! Μια χούντα φτιαγμένη από αυτούς, που ήταν μέσα από την πόρτα το ’73 και τώρα συγκυβερνούν με κάποιους, που έχουν τις ίδιες ιδέες με όσους ήταν έξω από την πόρτα ή ίσως και πάνω στα τανκς…

Η χούντα των καναλιών… Που μας έχει πείσει ότι ένας τραπεζίτης είναι ο ιδανικότερος για να μας κυβερνήσει αυτή την στιγμή! Ένας διορισμένος τραπεζίτης, χωρίς εκλογές, χωρίς τη θέληση του Ελληνικού λαού! Κι όμως, οι δημοσκοπήσεις τον θέλουν αγαπητό και αποδεκτό…

Ζούμε την κατοχή των οίκων αξιολόγησης, των τραπεζών και των δυτικών χωρών… Χειρότερη από αυτή του ’40! Εκεί είχαμε εχθρό ορατό, είχαμε τα όπλα των κατακτητών να μας σημαδεύουν, τη σημαία του εχθρού να κυματίζει προκαλώντας μας οργή… Αυτή εδώ η κατοχή είναι πιο ύπουλη: Σε κοιμίζει, νομίζεις ότι είσαι ελεύθερος… Η απόφαση για επανάσταση είναι δύσκολη, αφού καλά καλά δεν ξέρεις ότι είσαι υποδουλωμένος…

Τα πράγματα στριμώχνουν και θα στριμώξουν κι άλλο…

Ας ελπίσουμε ότι οι δυνάμεις μας θα είναι περισσότερες από αυτές που φαίνεται να έχουμε!

Ας ελπίσουμε ότι για μια ακόμα φορά θα καταπλήξουμε παγκοσμίως τους πάντες με το θάρρος, το φιλότιμο και την Ελληνική λεβεντιά μας!

Ας τα βρούμε επιτέλους μεταξύ μας κι ας αντισταθούμε απέναντι στον αόρατο εχθρό…

Ήλθε πάλι στην τοπική επικαιρότητα το θέμα του Χωροταξικού – Πολεοδομικού Σχεδίου του νησιού. Ένα θέμα, το οποίο νομίζω ότι είναι το σπουδαιότερο ζήτημα, που πρέπει να απασχολήσει τους τοπικούς άρχοντες αλλά και εμάς όλους, γιατί πολύ απλά τα περιλαμβάνει όλα: Το νερό, τα σκουπίδια, τις χρήσεις γης, τις υποδομές του νησιού (λιμάνια και δρόμους).

Δεν ξέρω πόσο σημαντική είναι η πρόταση, που κλήθηκε να συντάξει ο Δήμος μας και πόσο θα ληφθεί υπ’ όψιν στις τελικές αποφάσεις… Αλλά σίγουρα, από την στιγμή που του δίνεται αυτή η δυνατότητα, έχω την άποψη ότι θα έπρεπε αυτή η πρόταση να συνταχθεί μετά από πολλή μελέτη, με μεγάλη προσοχή και -πάνω απ’ όλα- αφουγκραζόμενοι οι ιθύνοντες τις ανάγκες του Αιγινήτη πολίτη.

Αυτό λοιπόν που εγώ είδα είναι:

Μια γενικόλογη πρόταση, η οποία κάθε λίγες ώρες άλλαζε (νομίζω ότι κυκλοφόρησαν τέσσερις).

Μια Επιτροπή Διαβούλευσης, η οποία (με τα όποια προβλήματα) έδωσε προτάσεις, οι οποίες όμως δεν ελήφθησαν υπ’ όψιν.

Ένα Δημοτικό Συμβούλιο, το οποίο συνεδρίασε έχοντας άλλη πρόταση από αυτή βάσει της οποίας διαβουλεύτηκαν οι πολίτες.

Δημοτικούς Συμβούλους, που πήραν στα χέρια τους τις προτάσεις της Επιτροπής Διαβούλευσης εκείνη την ώρα…

Δημοτικούς Συμβούλους, που πέταξαν ό,τι κορώνα σκέφτηκαν εκείνη τη στιγμή, διαφωνώντας στην ουσία με την πρόταση της διοίκησης, την οποία όμως στο τέλος υπερψήφισαν…

Μια επικίνδυνη, ανεύθυνη στάση σε σχέση με τον κλάδο της οικοδομής, που –αν έχω καταλάβει καλά- στην εποχή αυτή που ζούμε δέχεται και άλλο ένα πλήγμα, μετά τα χαράτσια της Μπιρμπίλη και την πολιτική της Κυβέρνησης Παπανδρέου, όσον αφορά τα ακίνητα.

Συμφωνώ και εγώ πως η δόμηση στο νησί μας πρέπει να γίνεται με μέτρο και σύνεση. Όχι όμως να φτάνουμε και στο άλλο άκρο, στα όρια του ρατσισμού. Γιατί από πολλούς, που δεν έχουν σχέση με την οικοδομή, αλλά και όσους έχουν φτιάξει το σπιτάκι τους σε τιμές Σαλαμίνας, η οικοδομή αντιμετωπίζεται ρατσιστικά. Όχι, δεν θέλω τη «Σαλαμινοποίηση» της Αίγινας. θέλω κι εγώ ένα όμορφο, οργανωμένο και καλαίσθητο νησί. Και αυτό θα γίνει μόνο με τη σωστή μελέτη του όλου θέματος, όχι με την απαγόρευση της δόμησης σχεδόν παντού.

Η άναρχη και υπερβολική δόμηση, κι αυτό μας βρίσκει όλους σύμφωνους, δεν κάνει καλό, είναι καταστροφική (εδώ συμφωνώ με την κα Κανελλά, της οποίας η πρόταση «πέρασε» και συμπεριελήφθηκε στην πρόταση του Δήμου). Όπως και σε όλα τα επαγγέλματα η άναρχη, χωρίς περιορισμούς και έλεγχο δραστηριότητα κάνει κακό. Δεν είναι μόνο η οικοδομή: Και οι ψαράδες που πουλάνε τα κατεψυγμένα για φρέσκα, και οι φιστικοπαραγωγοί που πουλάνε το Συρίας για Αιγίνης, και οι ξενοδόχοι που κοιτάνε να τα «αρπάξουν» με όσο το δυνατόν λιγότερες υπηρεσίες...

Το νησί μας, όσο κι αν δεν αρέσει σε κάποιους, στηρίζεται στην οικοδομή. Ρωτήστε για αυτό και τους επαγγελματίες που είναι εκτός του κλάδου. Πόσο δηλαδή έχει πέσει ο τζίρος τους από τότε που «έπεσε» η οικοδομή στο νησί.

Γι’ αυτό λοιπόν θα ήθελα από τους τοπικούς μας άρχοντες λίγη περισσότερη υπευθυνότητα και ενημέρωση για ένα θέμα τόσο σοβαρό για το μέλλον ΄΄ολου του νησιού.

Κλείνοντας θα ήθελα να σημειώσω στα θετικά την άρνηση της ψήφισης της πρότασης από τον κ. Φίλιππο Τζίτζη, που δέχτηκε κριτική για την προχειρότητα σε σχέση με τη σύσταση της Επιτροπής Διαβούλευσης (αν και κατά τη γνώμη μου δεν είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για το «άρπα κόλλα» της υπόθεσης) υπερασπιζόμενος με την στάση του την αξιοπρέπεια αυτού του θεσμού αλλά και των μελλών που τον απαρτίζουν!...

Όλες τις προηγούμενες μέρες, ξενυχτούσαμε από την αγωνία. Πόσο θα είναι το κούρεμα; Θα είναι πιστωτικό ή απλό γεγονός; Θα τους λέμε ελεγκτές ή επιτηρητές; Θα επικυρώσει η Βουλή τις Ευρωπαϊκές αποφάσεις; Με 151 ή με 180; Οι τράπεζες θα στηριχθούν από την Ευρώπη ή απ’ το Ελληνικό δημόσιο;

Αυτά είναι τα έξι ερωτήματα, που ζητούσαν απάντηση από άπειρα πάνελ, εκατοντάδες άρθρα και ρεπορτάζ. Και μια και μιλάμε για «κουρέματα», θα πω τούτο:

ΤΡΙΧΕΣ ΚΑΤΣΑΡΕΣ…

Όχι πως δεν έχουν σημασία οι απαντήσεις που έδωσε η Μέρκελ (ας μη γελιόμαστε) στα έξι αυτά ερωτήματα. Έχουν σημασία, και ίσως πολύ μεγάλη σε κάποιους τομείς.

Κατά τη γνώμη μου, άλλο είναι το ερώτημα που πρέπει να μας αφήνει άυπνους και ανήσυχους για τα επόμενα βράδια…

ΤΙ ΓΚΡΕΜΙΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ; Είναι ένα ερώτημα, που μπορούμε τελικά να απαντήσουμε μόνο εμείς. Ο απλός λαός. Οι αλήτες, οι προδότες, οι ψεύτες που μας κυβέρνησαν όλα αυτά τα χρόνια, δεν είναι άξιοι μα ούτε και ικανοί τελικά για να απαντήσουν. Και πάνω απ’ όλα είναι ένοχοι…

Χρειάζεται με λίγα λόγια να αποκτήσουμε αυτογνωσία.

Χωρίς αυτήν δεν θα έχουμε μέλλον.

Βγήκε πάλι ο Παπανδρέου και πανηγύριζε μπροστά στις κάμερες, ότι μας έσωσε για μια ακόμη φορά, «την γλιτώσαμε» λέει ,χάρις στις προσπάθειές του. Enough is enough, για να μιλήσω και στην μητρική σου γλώσσα Πρωθυπουργέ της ψευτιάς. Φτάνει πια. Το ποτήρι ξεχείλισε και όπου να ‘ναι (μακάρι να μην έχεις φύγει…) η οργή του λαού θα ξεσπάσει πάνω σου.

Ο Βενιζέλος από την άλλη, ο Βούδας της οικονομίας, μας ξεστόμισε και το τελευταίο ψέμα: «Υπάρχει κίνδυνος να γυρίσουμε στο 2004». Τι λες ρε χοντρέ; Μιλάμε για το 2004 της Ολυμπιάδας; Του EURO; Των τραπεζών, που έδιναν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ μόνο με μια φωτοτυπία της ταυτότητάς μας; Το 2004 των επιδοτήσεων; Της ατελείωτης μάσας, της SIEMENS, του Βατοπεδίου; Δεν ντρέπεστε ρε αλήτες; Ας μην «φοβόμαστε» όμως. Δεν θα γυρίσουμε στο 2004, θα πάμε τουλάχιστον 20 χρόνια πίσω. Το βιοτικό μας επίπεδο θα πέσει πολύ παρακάτω. Ας πούμε λοιπόν την αλήθεια. Ας απαιτήσουμε την αλήθεια… Είναι το μόνο που μπορούν να προσφέρουν πλέον οι απερχόμενοι πολιτικοί και οι συνένοχοί τους. Δεν θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε με απλωμένο χέρι, ούτε να γυρίσουμε στη δραχμή. Από το γκρεμό όμως δεν βγαίνεις αν δεν κοιτάξεις προσεκτικά τον… γκρεμό. Αν δεν υπολογίσεις και δεν μελετήσεις τα πατήματά του.

Αυτογνωσία λοιπόν. Και πάνω απ’ όλα να προσφέρουμε την αλήθεια της αυτογνωσίας στα παιδιά μας. Να τους πούμε πολύ απλά ότι οι δικές μας πράξεις και τα δικά μας λάθη επιλογών είχαν σαν αποτέλεσμα την χρεωκοπία μας, όχι μόνο σαν κράτος, άλλα και σαν λαός. Να τα προετοιμάσουμε, να βάλουμε εμείς την σπίθα και την φλόγα, για την δική τους φωτιά, που θα κάψει ό,τι κακό και πρόστυχο υπάρχει σ’ αυτή την άμοιρη χώρα.

Μετά την πρωτοβουλία της Επαγγελματικής Ένωσης της Αίγινας και μετά από διαβουλεύσεις με πολλούς συλλόγους και φορείς, το νησί μας στις 5 του μήνα «κατέβασε ρολά». Τα μαγαζιά, τα περίπτερα, τα πολυκαταστήματα, όλα κλειστά. Εκτός από μερικούς «πονηρούς»…