Οι προσαγωγοί είναι μια μεγάλη και σημαντική ομάδα μυών που βρίσκονται στην εσωτερική πλευρά του μηρού και έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο βάδισμα, το τρέξιμο, τη σταθερότητα, την πλαστικότητα και την ελαστικότητα του ισχίου. Η θλάση, η ρήξη, η κάκωση και η φλεγμονή στους προσαγωγούς, είναι συχνότερη στους αθλητές, αλλά συμβαίνει και σε όσους ασχολούνται ερασιτεχνικά με κάποια σπορ ή με δραστηριότητες όπως κηπουρική, περπάτημα, βάψιμο, jogging κ.τ.λ. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε τα εργατικά ατυχήματα που οφείλονται σε πτώσεις από ύψος και προκαλούν διάταση στο ισχίο και κακώσεις σε πολλούς μύες της περιοχής.
Κακώσεις προσαγωγών
Τόσο στα αθλήματα, όσο και στις άλλες περιπτώσεις οι τραυματισμοί αυτών των μυϊκών ομάδων είναι συχνοί και τόσο ο διαχωρισμός όσο και η διάγνωση είναι δύσκολη και περίπλοκη. Γι΄αυτό το λόγο, σε περίπτωση τραυματισμού, πρέπει άμεσα να συμβουλευτείτε τον ειδικό γιατρό ο οποίος θα πιστοποιήσει με ακρίβεια τη βλάβη αποκλείοντας κατάγματα ή άλλες κακώσεις έτσι ώστε να καθοριστεί η κατάλληλη αγωγή για την αντιμετώπισή της.
Η πλέον συνηθισμένη βλάβη είναι κάποια “διάταση” ή μερική ρήξη (θλάση) των ινών του προσαγωγού μυ που παρά τη σχετικά μικρή έκταση, συνοδεύεται από οξύ και διάχυτο πόνο που οδηγεί στην παροδική αδυναμία χρήσης του σκέλους, στήριξης και βάδισης.
Η κατηγορία αυτή με την έγκαιρη ιατροφαρμακευτική αγωγή, την ανάπαυση και τη φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση αποκαθίστανται πλήρως σε 10-15 ημέρες.
Σε περίπτωση φλεγμονώδους κατάστασης θα χορηγηθούν αντιφλεγμονώδη, αναλγητικά και μυοχαλαρωτικά φάρμακα και ο φυσικοθεραπευτής θα χρησιμοποιήσει υπέρηχους, ιοντοφόρηση, φωνοφόρεση, ρεύματα αναλγησίας, laser, μαγνητικά πεδία, δινόλουτρα και ειδική κινησιοθεραπεία με ισομετρικές και διατατικές ασκήσεις. Εδώ ο χρόνος αποκατάστασης είναι μεγαλύτερος.
Πρόληψη των κακώσεων
Τι μπορούμε, όμως να κάνουμε εμείς για να ελαχιστοποιήσουμε τον κίνδυνο αυτής της κάκωσης; Υπάρχει πρόληψη τέτοιων ατυχημάτων;
Εν μέρει η απάντηση είναι: Ναι, υπάρχει!
Και στηρίζεται στη θεωρία ότι όσο πιο ελαστικός είναι ένας μυς, τόσο λιγότερο κίνδυνο διατρέχει να υποστεί διάταση ή ρήξη.
Φυσικά, εκτός από την ελαστικότητα, πρέπει να έχει και σταθερότητα και καλή ιδιοδεκτικότητα. Αυτό επιτυγχάνεται με ασκήσεις διατάσεων (stretching) που δίνουν ευκαμψία και ελαστικότητα, με σταθεροποιητικές ασκήσεις που δίνουν μεγαλύτερη δύναμη και με ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας που δίνουν καλύτερο έλεγχο και ακρίβεια στην κίνηση.
Όλες αυτές οι ασκήσεις, κατευθυνόμενες από ειδικό γυμναστή και φυσικοθεραπευτή, σίγουρα μειώνουν την πιθανότητα τραυματισμού σε σημαντικό ποσοστό, βελτιώνουν τη φυσική κατάσταση και παρέχουν υψηλότερη απόδοση στο άθλημα, το σπορ ή το χόμπι και την εργασία.
