Τρία συν, άκρως ουτοπικά, άγνωστα στο μικροπολιτικό λεξιλόγιο του νησιού μας. Το σύστημα νοσεί και δυστυχώς αντιγράφει σε μικρή κλίμακα την κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας. Επί της ουσίας δεν υπάρχει διαφορά. Αίμα και βία στις τοπικές εφημερίδες, αλληλοκατηγόριες επί προσωπικού, διαξιφισμοί του καφενέ, οικονομικά συμφέροντα, πολιτικός μαρασμός, καθώς και τέως, νυν κι επίδοξοι σωτήρες. Μπορεί η νέα διοικητική μεταρρύθμιση, ονόματι «Καλλικράτης», να επιδιώκει την οργανωτική αναβάθμιση των νέων Δήμων αλλά εμείς έχουμε ήδη απαξιώσει το θεσμικό τους ρόλο. Αναρωτιέται κανείς τί είναι αυτό που κάνει τόσο δελεαστικό το δημαρχιακό θώκο. Κοινωνική καταξίωση; Δεν θα το έλεγα. Προσωπική - ψυχολογική επιβεβαίωση; Σίγουρα. Οικονομική ανάταση; Ίσως.
Αρχικά ας δούμε κάποιες βασικές υποθέσεις για την ενασχόληση κάποιου με τα κοινά. Το αρχικό αίσθημα είναι η ανιδιοτελής προσφορά για το νησί. Ακολουθεί η βεβαιότητα «μα εγώ μπορώ καλύτερα από τον προηγουμενο». Καταλήγει στο τέλος, σαν εκλεγμένος, να βασανίζεται στην σκληρή πραγματικότητα και καθημερινότητα ενός Δήμου με τεράστιες προκλήσεις (λιμάνια, νερό, αποχέτευση, διαχείριση απορριμάτων κτλ.) και να βλαστημάει την ώρα και την στιγμή που μπήκε σε αυτή την διαδικασία και ασχολήθηκε. Μαλώνει με φίλους, περπατάει στο δρόμο και τον λοιδορούν και εκεί που είχε την χαρά να προσφέρει στο τόπο του τελικά φτάνει να είναι μισητός.
Τι φταίει τελικά; Μα κανείς πολιτικός, σε επίπεδο νησιού, δεν έχει πιστέψει και ενστερνιστεί πραγματικά τα τρία συν. Θέλουμε να μιλάμε για συναίνεση όταν κάθε δημοτική αρχή απαξιώνει, από την πρώτη ημέρα, το έργο της προηγούμενης και χαράζει τη δική της μοναχική διαδρομή. Η αντιπολίτευση εθίζεται σε αυτό το κλίμα και πηγαίνει αμέσως στην αντίπερα όχθη. Σύνθεση δεν γίνεται χωρίς αυτοκριτική. Τα ανοίγματα δεν γίνονται αν δεν εμπνέουν. Τα προβλήματα διογκώνονται σε περιοχές που δεν συναινούν. Δεν συνθέτεις αν δεν έχεις ανοιχτή γραμμή με την κοινωνία μέσω δημόσιας διαβούλευσης για το παραμικρό θέμα. Δεν γίνεται να έχεις πραγματική εικόνα όταν δεν ζητάς τη γνώμη του απλού πολίτη μέσω τοπικών δημοψηφισμάτων. Συνείδηση ή αλλιώς ατομική ευθύνη για τα κοινά είναι ένα ακόμα τεράστιο κεφάλαιο. Σ΄ έναν ορισμένο χώρο, όπου οι πόροι είναι κοινής διαχείρισης, οποιοσδήποτε λοξοδρομήσει θα χαλάσει αυτόματα την αλυσίδα κοινωνικής, περιβαντολογικής και οικονομικής συνοχής.
Οι αποφάσεις των διοικούντων είναι κυρίως διλημματικού χαρακτήρα, ειδικότερα όταν έχεις να διαχειριστείς περιορισμένους πόρους. Οι κυβερνώντες οφείλουν να αναπτύσσουν την σεναριακή σκέψη και να διαμορφώνουν στρατηγική σε ένα ειλικρινές, δεσμευτικό «συμβόλαιο» των πολλών συν με το λαό.
